*Feliz Navidad y un Buen Año Nuevo!*

De tijd van het jaar doet het al vermoeden en aangezien deze blog hét concept is om vanuit Sevilla jullie allemaal al het beste toe te wensen voor 2009, maak ik er maar direct een kerstwensenblogbericht van:)! Duuuuuuuus:

Ik wens jullie allemaal een

heeeeeeeeeel leuk, fantastisch, liefdevol, exotisch, leerrijk, succesvol, warm, uitdagend, spannend, passioneel, lekker en schitterend Nieuwjaar toe, voorafgegaan door een heerlijk, culinair hoogstaand en verrassend Kerstfeest!

Dat het een feest(jaar) mag worden om nooit meer te vergeten!

En om mijn woorden kracht bij te zetten, krijgen jullie er nog een kerstgeïnspireerd filmpje en foto's bovenop, als dat geen reden tot feest is!

Jullie moeten begrijpen (Stef, mss moet jij hier al afhaken, aangezien jouw emotiegrens net iets lager ligt:p) dat de afstand en de tijd van het jaar me een beetje emotioneler maakt en dus wil ik nog graag eens zeggen dat ik er ondertussen steeds meer en meer naar uit kijk om toch nog eens ons Belgenland op te zoeken en me nog ies goed te laten verwennen met jullie aandacht;)! Bij deze: ik zie jullie graag en ik mis jullie:)!

Heel veel liefs en 3 dikke kussen,

Lies.

*Madrid*

Spanking Sancho Panza en zijn ezel...

Bellen blazen (m'n Sinterklaascadeau van Jenny) in een park.

Uitzicht over Madrid

Palacio Real de Madrid

Pin Speed, het hilarischte bandje ever!

Owkeej, hopelijk zijn jullie allemaal heet en gereed, want ik ben hier weer met een nieuwe lading literaire verwennerij van Sevillaanse makelei! Deze keer wil ik mijn avonturen in Madrid uit de doeken doen en jullie wie weet nog wat verblijden met wat uitweidingen…

Vorige donderdag zijn Valérie en ik ’s morgens om 10u met de Socibus naar Madrid vertrokken. Ik was op voorhand een beetje bang van de helse busrit (6u!), maar de Socibussen bleken heel comfortabel te zijn met zowat een balzaal aan ruimte voor je voeten (wat ook wel een nadeel was, want zo konden Valérie en ik niet meer aan de voetensteunen met onze dwergenbenen:p…), zetels die je heel plat kon leggen, toilet aan boord, oortjes om naar de radio te luisteren voor elke reiziger, allez, comfort alom, we mochten niet klagen… Daarbij kwam nog dat de bus een tussentop hield na 3 uur en meestal door prachtig landschap reed (we moesten zelf door een soort bergpas!) zodat de 6 uur echt voorbij vlogen.

In Madrid aangekomen moesten we dan nog wel overstappen op een andere bus, die ons 3 kwartier later zou droppen in Aranjuez, het stadje waar Dévy en Ilse wonen (2 andere Hogent’ers die zich gewaagd hebben aan het Erasmusavontuur) en waar wij mochten logeren.

Bij Ilse thuis werden er weer heel wat ervaringen uitgewisseld, gegeten en daarna gingen we nog naar een bar waar Spaanse vrienden van Dévy volledig uit hun dak gingen op een geïmproviseerd podium en het publiek helemaal aan het swingen kregen…

Vrijdag trokken we dan voor de eerste keer de grote stad in en we waren direct onder de indruk van de groot(s)heid van Madrid! Het is echt gigantisch! Gelukkig was er de metro die ons overal (bijna) vlekkeloos heen bracht. We zagen de Pza.Mayor, de kathedraal, het Palacio Real (dat was echt super, ik voelde mij direct de koning(in) te rijk:p), de Pza. De España, Don Quijote, zijn maat Sancho Pancha en vadertje Cervantes en daarna trokken we naar het Museo Nacional del Prado, waar we 3 uur rondliepen en nog niet de helft van de werken deftig gezien hebben! Daarna ging het terug naar Aranjuez, waar we deze keer bij Dévy heelijke pizza’s aten en ons bed inkropen.

Zaterdag trokken we iets later naar Madrid, aangezien we eerst samen lekker lang ontbeten hadden en stonden rond 14u in het Museo de Arte Contemporáneo Reina Sofia, waar we tot 19 u (5u!!!) vertoefden! Er was weer gigantisch veel te zien en om te bekomen namen we een pauze in de supersonisch moderne cafetería, die meer weg had van een reusachtige loungebar. Na dit culturele hoogstandje (dat mijn voorkeur wegdraagt tov het Prado, maar wie ben ik om te oordelen over wat het mooist is:p) waagden we ons nog aan wat shoppinguitspattingen, maar lang heeft dit niet geduurd, aangezien onze voeten zowat geamputeerd moesten worden van de pijn:s:p… Weer trokken we met de metro en bus naar Aranjuez, alwaar we weer vredig en uitgeteld in slaap vielen…

Zondag was dan alweer de laatste dag in Aranjuez/Madrid en besloten we om ’s morgens toch ook nog vlug Aranjuez wat beter te verkennen en het loonde de moeite! Aranjuez is de trotse eigenaar van een mooi groot plein, een leuk park en alweer een prachtig koninklijk paleis!
Na deze bezoekjes waren we terug klaar voor de ellenlange busrit. Na een uurtje gereden te hebben, schrokken Valérie en ik plots wakker van Spaans geroep (emotioneel ras, die Spanjaarden) en een klap. Bleek dat er een soort van kettingbotsing was ontstaan door de plots hevige hagel- en sneeuwbui! Het was niet leuk om te zien en ik zat persoonlijk ook al een beetje op mijn ongemak…Toen we na een half uurtje stapvoets verder rijden ook nog een aansnellende ambulance in de gracht zagen schuiven, was de commotie op de bus compleet! Met een bang hart keken we toe hoe we door de stijle bergpassen snelden (die gelukkig nog niet glad lagen!) en we waren dan ook heel opgelucht toen we levend en wel weer voet op Sevillaanse bodem zetten. Na deze helse reis was het weer slapen geblazen om de volgende ochtend weer zo fris als een vis naar de les te gaan

Dit was het weer, de minuten zijn weer voorbij gevlogen en de les Composición y análisis roept (waarin het deze keer Valérie’s beurt is om het beste van zichzelf te geven gedurende een half uur durende presentatie).

Un beso y abrazo,

Lies.

*Appeltjes van Oranje* (be prepared voor een laaaang verslag...)

Kerstboom versieren

Uitzicht vanop een berg in Aracena...

De enige foto die ik kon nemen van de grotten voor de gids me op mijn vingers tikte en zei dat foto's nemen niet toegelaten was... Het is niet bepaald een juweeltje, maar beter dan niets me dunkt:p...

Favoriet speelgoed uitzoeken, hels karwei waarbij je niet over één nacht ijs mag gaan!

Delicious Korean food!

*Sinterklaasexcitement*

De hele uitzet voor Sinterklaas (Jenny was in de waan dat ze de Sint wel kon verleiden met haar roze schoenen...)

Mi-Won en Jenny, eeuwig aan het koken:)...

Hola mis queridos,

Aangezien sommigen onder jullie zich al afvroegen of ik nog leefde en zoja, hoe het komt dat ik op mijn blog nog in zomerkledij loop te paraderen en op facebook al aan het schaatsen ben (of iets dat daarop lijkt), lijkt het me dringend tijd dit multimediaal gegeven nog eens up te daten... Al was het maar om nog eens een paar foto's te showen, want sinds enkele weken geraak ik niet meer op mijn space, dus wie geen toegang heeft tot het onsterfelijke facebook, ziet ook mijn prachtige sfeerbeelden niet...

Hoe het zover is kunnen komen dat ik al in bijna een maand niets meer op mn blog heb gepost, heeft alles te maken met de overdrukke tijden hier in m'n Spaanse hometown: van een weekendje Sara(h)bezoek over een heerlijke Mi-Wonvisite, pyjamadagen en Sinterklaasverrassingen tot een winterse vakantie in Madrid, je kan het zo gek niet bedenken (hoewel, in sommige gevallen wrs wel:p) of het is me hier te beurt gevallen! Het wordt dus een helse huzarenklus om dit alles in een beknopt blogbericht te vervatten...Een opdracht die al van tevoren gedoemd is om te mislukken, dat voel je al van ver aankomen...

Om kort en bondig met het bezoekje van Sara en Sarah te beginnen: het was weer een fijn weekend vol amusement:)! Bedankt dat jullie gekomen zijn, Sara en Sarah, het was leuk om jullie onze Sevillaanse wereld rond te tronen! Hopelijk hebben jullie er plezier aan gehad en genieten jullie alweer terug van de laatste maanden in Granada!

Datzelfde weekend is ook de mama van Jenny, Mi-Won, toegekomen, vergezeld van haar Tsjechische vriend Milan. Zoals jullie al dan niet al weten, is Jenny half-Koreaans en haar mama dus vol Koreaans, dus je kan je al wel voorstellen wat dat geeft als dat aan het koken slaat: heerlijke Koreaanse keuken en zalige gezelligheid! Af en toe leek onze keuken en living echt een soort van Aziatisch restaurant (een beetje fantasie is hierbij wel vereist:p), alwaar er lustig kimshi (Koreaanse look-kool(zo'n zot zalige combinatie van woorden:p)-pepertjesmengeling), gimbab (de Koreaanse sushivariant) en nog iets anders waarvan ik even de naam kwijt ben (een soort Koreaanse empanada) bereid werd. Al dit lekkers aten we dan -al dan niet met stokjes- in onze living en het werden echt zalige en vooral multiculturele avonden. Op een avond spraken we 5 minuten elk onze eigen taal: Koreaans, Tsjechisch, Schots en Vlaams, hilariteit alom! Op die avonden weet je weer hoe zot zalig het is om hier te wonen, leven, studeren en dit allemaal mee te maken...

Cultuur- en natuurmensen als we zijn, was het niet al koken en eten wat de klok sloeg gedurende dit bezoek, maar zijn we ook naar Aracena getrokken, een stadje in 'de bergen', op een uur met de bus van Sevilla. We bezochten er de 'Gruta de las maravillas', één van de mooiste grotten die ik al gezien heb (niet dat ik al zoveel grotten gezien heb in mijn leven, maar bon, ze waren alleszins mooier dan die van Han:p), wandelden door het stadje in het koude herfstweer, voelden ons gezond door de frisse (lees: niet door uitlaatgassen vervuilde zoals in Sevilla) wind, deden aan 'sport' op de fytometer (hoe schrijf je dat in godsnaam?!) in het park en kropen moe maar voldaan de bus weer op rond 17u. 's Avonds gingen we in op de uitnodiging van de Brazilianen (waarover later misschien een woordje meer uitleg, want ik heb die precies nog nooit vernoemd in mijn blog) om bij hen heerlijke pasta carbonara te komen eten en sloten de dag dus in alle gezelligheid af.

En toen was het 6 december, hét weekend van die goedheilige man, hét weekend van overdadig snoepgoed en de kleine 'presentjes'... Zoals het goede ouders betaamt, lag mijn Sinterklaaspostpakket op tijd voor de deur, gevuld met het lekkerste (Belgische) Sinterklaassnoepgoed ever (waardoor eeuwige dank liefste ouders:)!). Aangezien ik vurige fan ben van dit fijne feest, had ik de Schotten op voorhand al wat ingelicht over wat er op die avond gebeuren zou in België, waardoor ook zij helemaal 'into' deze traditie kwamen en zich op 5 december niet konden houden om hun schoen te zetten. We maakten er dus maar direct een echte Sinterklaasavond van, met brieven schrijven, foto's van ons lievelingsspeelgoed uitknippen en eten en drinken vergaren om onze schoen (en Sint en Piet) op te fleuren. Tegen 3u werd het dan echt dringend tijd om te gaan slapen en een half uurtje later sloop ik met mijn kleine cadeautjes naar de living om ze in de schoenen te proppen en tot mijn eigen grote verbazing zag ik dat deze al gevuld waren met lekkers en fijns!! De Schotten (en de Koreaanse mama) waren zo hard fan geworden dat ze ook voor verrassingen haden gezorgd! Toen ik terug ging slapen had ik voor de eerste keer sinds jaren weer de verwachtingsvolle 'buikpijn' van contentement dat dit feest me als kind steeds bezorgde:)... Toen Jenny de volgende morgen op mijn deur klopte met de boodschap: 'Lies, Lies, Sinterklaas (met accent op de i uit te spreken:p) came!', was de pret compleet!

De volgende 2 dagen heb ik samen met Jenny en Duncan pyjamadag gehouden (voor degenen onder ons die dit niet kennen: eerst en vooral: shame on you en ten tweede: dat is wat het lijkt: een dag in je pyjama rondlopen (als je al niet slaapt of in de zetel hangt)) en er hing een heerlijk winters kerstsfeertje in ons appartement. We hebben namelijk in de chino tegenover ons appartement een kerstboompje en andere kerstattributen gekocht, waardoor onze living het toppunt van gezelligheid bereikt heeft (denk ik)...

Dit alles dus om te zeggen dat de winter nu ook in Sevillaland is gearriveerd en tot nu toe al vergezeld werd van bergen gezellige en knusse momenten...Een mens zou voor minder in de Kerstsfeer komen...

Voila, om alles eventjes te laten bezinken (ik kan erin komen dat jullie tijd nodig hebben om deze epistel een plaats te geven in jullie hoofd en leven:p), zal ik mijn Madridverhalen in een volgend verslag schrijven...

Weet dat ik jullie graag zie:).

Lie(f)s.

En hier zijn we weer! Nog niet zo lang geleden, maar er moeten mij eventjes 2 spannende (in mijn wereld dan natuurlijk, dus niet heus) gebeurtenissen van het hart en welk medium is daar beter voor geschikt dan het blogconcept?! Ah, geen enkel, ik dacht het ook!

Dus, "spannend" feit 1:

vorige zaterdag zijn Valérie (ja ik weet het, weeral zij, maar wij hebben nu eenmaal dezelfde leuke (:p) ideeën en voeren die dan ook op hetzelfde moment uit, aangezien met twee nog steeds leuker is dan alleen en dat 'spaanspraten' op den duur ook achterhaald is:p) en ik Córdoba onveilig gaan maken (voor zover 2 doodbrave chicas een onbekende stad die ze met een pietepeuterig plannetje moeten ontdekken onveilig kunnen maken)! Het was weeral ten zeerste de moeite! We gingen per trein en dat kostte ons maar 14 euro (ida y vuelta) en 3 uurtjes (ook ida y vuelta) van onze o zo kostbare tijd, dus dat kon er nog wel af. We hebben er een gezellig terrasje gedaan, van het uitzicht genoten, de Mezquita bezocht (een beetje te duur voor wat het is vind ik persoonlijk...Al ben ik wel blij dat ik het gezien heb, want t blijft toch een bizar fenomeen, een kathedraal in een moskee en de Moorse architectuur is toch steeds weer een juweeltje...), het Cordobaanse (geen idee of dat woord bestaat) Alcázar bezocht (ik ben er nog steeds niet uit welke tuinen ik nu boven welke verkies van beide paleizen...), veel gewandeld en ontzettend genoten van de zon die lustig ons velletje verwarmde en kleurde. Alez kom, ik was weer content!

Dan, "spannend" feit 2:

Vandaag deed ik mijn eerste presentatie volledig in het Spaans en voor een volledig Spaans publiek van een volledig Spaans werk (dat we wel in België al honderd keer hebben uitgemolken...Voor de VETO'ers onder ons: we zien hier Gertje (De Sutter) zijn vak een duzendste keer) en volledig bijgestaan door volledige Spaanse chicas! Zo'n groepswerk heeft nogal wat voeten in de aarde hier... Het begint met honderd weken op voorhand af te spreken welke boeken we gaan gebruiken als referentiewerken (daarvoor moet je hier klaarblijkelijk heel veel samenkomen, want uiteindelijk moet je toch minstens een uur per keer hebben doorgebracht op Facebook of Tuenti (de Spaanse versie), aangezien er toch íemand de boyzzz moet bekritiseren), zo breng je dus enkele weken door in een zaaltje apart in de bibliotheek en na deze vruchtbare tijd van informatie verwerken (in alle opzichten dus), wordt het misschien toch eens tijd om alles in een tekst ofzo te gieten. Aangezien jij Erasmusser bent en je superlieve (maar crazy'e) groepsleden hebt, komt het erop neer dat jij gewoon een beetje afwacht tot ze je weer contacteren om de tekst te verdelen om je stuk wat te kunnen voorbereiden...Als dat dan nog niet gebeurd is 2 dagen voor de presentatie, begin je je toch wat zorgen te maken...Je spreekt opnieuw af en uiteindelijk moet je de avond voor de presentatie verkassen naar de piso van één van de groepsleden om daar verder te werken (wegens sluitingsuur bib overschreden). Je kijkt er vooral naar een Spaanse gestoorde soap (de naam ontsnapt me even, maar het was iets Thuisachtig, aangezien ze allemaal de begintune konden meekwelen), warmt je voeten onder de tafel (jeeeetje, echt iets zalig hier in Sevilla: ze hebben hier ronde tafels in de living (gelijk een normale keukentafel) en daaronder staat een soort van verwarmingsschaal en over die tafel ligt een tafelkleed tot op de grond en dan ga je dus rond de tafel zitten en trek je het tafelkleed naar je toe en dan heb je heerlijk warm:p) en trekt om 23u huiswaarts met een onafgewerkt werk, maar je hebt tenminste toch je eigen stuk om voor te bereiden...Het ergste stuk komt dan de dag zelf...Je moet het naar voorbrengen om 16u, dus je legt de laatste hand aan het werk om 15u en laat het bundelen om 15u30. Dan rest je nog 30 min om samen met je nieuwe Spaanse maatjes ontzettend stressy de powerpoint te oefenen. Om 16u is het dan het uur van de waarheid, leg je bevend en me een rood hoofd en in een hakkelig spaans uit wat nu precies een narración no literaria is en een uurtje later ben je ervan af met een 8 op 10 en 3 gekke Spaanse 'vriendinnen' rijker! Hahaaa, wie doet me dat na:p!

Voila, dat was het weeral:p... O mijn god, ik zie hier net dat het weer een gigaverslag is geworden, het spijt me:s!! Maar echt, eens vertrokken, hou me dan maar eens tegen:s:p... ¡Perdóname!

Heel veel liefs,
Lies.

La semana pasada Bélgica se acercó un poquito...

Schattig wezen;)...

Feest in het Alcázar!

Dubbelfeest in het Alcázar (want deze keer was het onder de koepel om doen)!

Tante Lieve geniet.

La nouvelle Alonso est arrivée (in de Fnac van Sevilla)!

Trappen en bruinen geblazen!

De zon in het Alcázar...

Queridos amigos,

Ik heb precies 46 minuten om de dagen te beschrijven sinds mijn laatste blogverslag verscheen, een onmogelijke opdracht die ik toch dapper ga aannemen, niet wetend hoe het eindigen zal (maar helaas, er brandt al licht door de ramen, hoewel voor ons de wereld....vannacht heeft stilgestaan! ode aan Guus Meeuwis:p)...

Zoals je al in de titel kon lezen (steek voor de mensen die geen Spaans kunnen, het overgrote merendeel van mijn bloglezers wrs:p), is de Belgische wereld de voorbije weken eventjes mijn Sevillaanse cocon binnengetreden...Dit startte met het ongelooflijk bezoek van mijn 2 partners-in-crime-en-zotte-tijden-beleven sinds het 5e middelbaar, Katlijn en An-Katrien en eindigde met een weekendje vriendschap sinds (mijn) mensenheugenis, Lien en Sofie. Ondertussen heb ik ook nog een feeststukje van mn dierbare familie rondgeleid, tante Lieve en (nicht) Lien. Hectische tijden dus, maar het was ten zeerste de moeite waard (waarvan getuige (again) de vele foto's)!
We hebben zowat alles bezocht wat er te bezoeken viel in Sevilla en in het geval van Kat en Ak's bezoek, zowat alle marginale dingen uitgeprobeerd die er uit te proberen vielen (een kleine greep uit onze vakantieplanning: pedalo'en op de Guadalquivir, gocarten in Parque María Luísa, bowlen op de kaduuke "bowlingbaan" in de bar enkele huizen van mijn kot,...). Kortom, het was een onvergetelijke tijd, waarvoor ik hierbij al mijn bezoek wil danken, want ook ik heb ontzettend genoten van het gidsen en vooral van de hopen gezelligheid:)!
Dus, MERCI, Katlijn, An-Katrien, tante Lieve, Lien, Sofie en Lien om de moeite en het geld te nemen om me hier in mijn nieuwe wereldje te komen opzoeken!

Voor de rest moet ik ook volop uit mijn pijp beginnen komen op de univ! De ene paper indienen op de dag dat je de volgende moet beginnen, boeken lezen, groepswerken maken,..., het is niet al vakantie wat de klok slaat hier in Sevilla! Al klaag ik niet, want het blijft toch nog steeds een 'exotisch' kantje hebben.

Bon, ik ga het hierbij laten, voor het weer grandioos uit de hand loopt... Tijd voor mezelf en de steeds nieuwe wendingen in mijn Spaans bestaan!

Heel veel liefs,

Lies.

*Granada*

Nog enkele sfeerbeelden van mama, papa, Stef en Ans' bezoekje...

In Granada:

Salsadansen met één of ander plaatselijke latinlover (die kleiner was dan mij:)!)...

Valérie, Sara en ik.

Geschifte 'versiering'' in het Alhambra!

Tandjes poetsen

Efkes poseren in het Alhambra...

Dag lieverds allemaal!

Eerst en vooral merci voor de lieve reacties op mijn blog die sommigen onder jullie (of jullie allemaal, want ik weet dus absoluut niet wie dit leest en wie niet:p...Wie weet doen jullie wel allemaal alsof om mij te troosten:p...) al gegeven hebben! Het doet deugd te weten dat ik dit niet allemaal voor niets schrijf (er dus vanuitgaande dat jullie dit voor jullie plezier en uit pure interesse lezen;)) en dat jullie geïnteresseerd blijven in mijn Sevillaanse leventje:).

Sinds vorig weekend heb ik er een nieuw favoriete plaatsje bij op deze aardkloot en meer bepaald in dit prachtig stuk Andalucía en het heet Granada. Vrijdag bracht een 3uur durende, maar o zo mooie busrit ons veilig in Granada (wat nog verwonderlijk is, gezien de vele (zware) ongevallen die we onderweg zijn tegengekomen en gezien de rijstijl van sommige buschauffeurs! Onlangs zat ik in de bus op weg naar school en loste de buschauffeur al rijdend op zijn dooie gemakje en sudoku op!), alwaar Sara (een medestudente van VETO Hogent) ons opwachtte. Na een tripje in de gietende regen (die heel het weekend zou aanhouden), hielden we een kleine ladiesnight op Sara's gezellige kot en aten we enkele (gratis!) tapa's in een bar waar iedereen verkleed was voor Halloween (iets dat hier veel meer gevierd wordt dan in België!). Het werd een megagezellige avond waarin vooral veel gebabbeld en gelachen werd!

Zaterdag hebben we de hele stad verkend en ik moet zeggen, ik was ferm onder de indruk! De bergen, de smalle kasseistraatjes en de mooi aangelegde grotere straten, de vele gezellige pleintjes, de mooie kathedraal, alles maakt Granada tot een supergezellig Andalusisch stadje! De invloeden van de Moren en de Marokkaanse cultuur is er nog veel meer voelbaar dan in Sevilla. We zijn dan ook een mierzoete muntthee gaan drinken in een echte tetería (ik weet het, het is geen woord:p). Sara troonde ons ook mee naar een mirador, een uitkijkpunt van waar je over heel Granada kon kijken, impressionant! Voor de rest hebben we veel rondgedwaald door de stad, prullen gekocht, foto's getrokken (vanwaar getuige de miljarden foto's op mijn space en facebook:s:p) en tapa's gegeten. 's Avonds waren we uitgenodigd op Sarah's (een andere medestudente van Hogent) kot om tapa's en spaghetti te komen eten en dat was heerlijk! Na een paar pogingen om nog uit te gaan, zijn we terug op Sara's kot in ons zalige bedje beland.

Zondag hebben Eline en ik voor (Spaans) dag en dauw het Alhambra bezocht en dat was ook ontzettend impressionant en mooi en fantastisch en gigantisch en prachtig, ... Echt, ik wist niet waar eerst kijken!...Ik wist ook echt niet dat het zooo groot was, ik kon er gemakkelijk nog enkele uren meer rondgelopen hebben! Na dit overweldigende bezoek bracht een minibusje ons terug naar Granadacentrum, waar we met Sara en haar ouders de laatste gratis tapa's binnenspeelden. Om half 5 namen we de bus terug naar Sevilla. Terwijl we door het prachtig landschap reden(we zagen de Sierra Nevada meer nevada dan ooit tevoren en de zon die onderging achter de heuvels, begroeid met duizenden olijfbomen), steeg de temperatuur een 5tal graden, zodat we in Sevilla aangekomen zonder muts op of koude rillingen naar ons kot konden stappen.

Voila, ik ga het hierbij houden, zodat mijn schrijfambitie niet weer buiten proportie treed (en jullie aandacht niet té veel op de proef wordt gesteld). Ik hoop jullie met dit verslagje nog maar eens te overtuigen van de mooi-en tofheid van Andalucía, het slaagt er alleszins in mij nog elke dag te verbazen...

Sara(h)'s: bedankt voor jullie gastvrijheid:)! Ik hoop dat we dit weekend kunnen evenaren als jullie naar Sevilla afzakken:)!

Katlijn en An-Katrien, nog 2x slapen en dan...:)! Ik kijk ernaar uit:)!

Mama, papa, Ans en Stef, ik had geen tijd en plaats meer om het te vermelden, maar ik heb uiteraard ook genoten van jullie bezoekje hier! Jammer dat jullie pech hadden met zoveel dingen, maar al bij al had dat ook zijn charme;).

Sanne en Liesbeth, kom alsjeblieft eens uit jullie kot, laat jullie niet afschrikken door de reisomslachtigheid en breng ons een bezoekje in Sevilla:)!

Alle andere Erasmussers in andere Spaanse steden: pas maar op, want Valérie en ik hebben een 'to visit'lijst gemaakt en dat laat bijna geen enkele Spaanse stad bespaard:p... Wees gewaarschuwd!

Hou jullie haaks allemaal!

Un besito,
Lies.

*tijd voor meer*

Haaidie iedereen, wees alweder welkomgeheten op mijn fantastische verrijkende blog! Er gebeurt hier zoveel op een week dat een mens er tegenop zou beginnen zien om zijn blog aan te vullen, niet wetende waar eerst te beginnen!...Maar mijn dappere zelve stort zich vanzelfsprekend weer vol overgave in dit avontuur van verslaggeving, heet van de naald.

Aangezien de chronologische tijdlijn in mijn hoofd het de helft van de tijd (of misschien wel driekwart) laat afweten, begin ik gewoon met het eerste dat uit alle belevenissen in mn hoofd opduikt en dat is onze eerste salsa-avond! Vorige week ergens hebben enkele Spaanse vrienden (alle eer gaat naar Valérie, want zij heeft hen met haar sociale vaardigheden opgeduikeld in één of ander bushok) ons meegetroond naar een echte salsabar! Met wazige dirty dancingbeelden van een onstuimig dansende Katey en Javier in het achterhoofd trokken we deze bar binnen (6euro inkom, maar met de lekkerste mojito ooit inbegrepen) en dronken we een beetje onwennig, maar geheel in the mood ons drankje, lichtjes met de heupen wiegend, maar nog niet om te zeggen van zie ze gaan... Maar met een beetje rum in het lijf doet een mens al eens wat zotter zodat Valérie en ik onze ingestudeerde pasjes (dankjewel hogescholen gent voor de goedkope salsalessen, ze hebben me gered die avond!) tentoon begonnen te spreiden en vanaf dan was het hek van de dam!... Een paar uur lang gaven we het beste van onszelf en kregen we gratis lessen van onze dansende medemensen (die al salsa'end geboren leken) en hebben we het er toch nog zuiders en vooral heerlijk vanaf gebracht!

Ik bedenk nu net dat ik ook nog nooit iets deftigs over mijn kotgenoten Jenny McGhee en Duncan Wood gezegd heb! En dat is een schande, want met hen heb ik ook al enkele onvergetelijk gezellige avonden beleefd. Sinds een paar weken is hier in de C/Luís Montoto 50, 2D een nieuw concept ontstaan, namelijk 'briochenight'. Dit houdt zoveel in als warme chocolademelk, een pak goedkoop briochebrood uit den Día, leuk gezelschap en een koudere Sevillaanse nacht. Tot nu toe dronken we enkel chocolademelk 'uit pakskes', maar aangezien ik nog chocolade had liggen (zoals het een ware Belgische betaamt), vond ik het een beter idee om die gewoon te gebruiken, nogal vanzelfsprekend en ook eigenlijk té banaal om te vermelden, maar dat is buiten de Schotten gerekend! Zij vonden dit namelijk echt exotisch en o zo European en Belgian en waren volledig door het dolle heen na de heerlijk volle smaak van zelfgemaakte chocomelk dat ze stante pede fan zijn geworden van het Belgenvolk (vooral ook nadat ze ontdekt hadden dat De Waele een Belgische familienaam is en soulwax dus ook uit ons landje komt)... Dit allemaal dus om te zeggen dat het nogal sloebers zijn die Schotten, maar dat ze mijn Sevilla-avontuur nog een extra leuk tintje geven...

Voor de rest zijn we ook voor de eerste keer naar de Carbonería gegaan, dé flamencobar van Sevilla, vooral bekend onder de studenten wegens gratis voorstellen en vrij goedkope drank, maar ook onder de Spanjaarden gewaardeerd, wegens mooie shows en leuke ligging. Dus bezoek, bereid jullie maar al voor op een gezellig avondje flamenco met liters heerlijk goedkope sangría!
Ook Triana kent ondertussen geen geheimen meer voor het zootje Belgen dat hier studeert, dankzij gids Marieke en haar boekje! Zij en Jan (2 studenten VETO van Lessius Antwerpen) wonen in Triana en namen ons deze week (samen met nog 2 andere Lessius'ers) mee op sleeptouw door deze gezellige buurt langs de rivier. We sloten deze leuke dag af op het zalige dakterras van Jan met te veel drank en veel gezelligheid.

Ook de UPO (Universidad Pablo de Olavide) is ondertussen al een vaste waarde geworden in ons leven. Ondanks dat ze ons blijft verbazen met wilde paarden en katten en honden in de gangen, in de parkjes en op de veldjes errond, voelen we er ons steeds meer thuis. Maandag, dinsdag en woensdag hebben we heel lastige dagen (die dagen verblijven we gemiddeld 10uur op de univ), maar donderdag hebben we (voorlopig) geen les en vrijdag ook maar 2 blokken van een uur ofzo, dus dat valt wel mee. Behalve 'organizaciones internacionales' (recht) en 'informática aplicada a la traducción' (leren werken met vertaalcomputers), zijn de lessen zelf meestal interessant en leuk (vooral 'historia y cultura de América Latina contemporánea' blijft mijn favoriet). Voorlopig hebben we wel nog geen lessen informática gehad en het is nog maar de vraag wanneer ze gaan starten... Want als je denkt dat Hogent een ramp is in organisatie, kom dan maar eens naar de UPO! Echt praktisch zijn ze hier niet aangelegd, maar sociaal en vriendelijk des te meer! We hebben ondertussen ook ons learning agreement naar België opgestuurd en dat is volledig goedgekeurd! Een vreugdedansje was dan ook gepast:p!

Voila, ik ga het misschien best hierbij laten... Ik ben nog honderdeneen dingen vergeten zeggen, maar zoals altijd zullen die mij na het opslaan van dit bericht pas te binnen schieten en een mens kan niet blijven schrijven me dunkt (ode aan Vervaeke, voor de STC'ers onder ons)... Ik heb gehoord dat het in België ook al mooi herfstweer is geweest, dus ik zou zeggen: geniet er nog van!! En bij slecht weer ook (kleine tip: neem een briochebrood, een stuk chocolade,een koppel Schotten,...)!

Altijd aan jullie denkend,
Lies.

Ariko doet haar ding

Vandaag ben ik niet van plan een heel verslag te schrijven (het is namelijk nog niet zo lang geleden dat ik er één schreef), maar ik wou jullie toch even laten meegenieten van dit filmpje! Ik ben maandagavond naar een flamencovoorstellling gaan kijken van mijn Japanse kotgenote Ariko en ik was danig onder de indruk! Op film is het jammer genoeg absoluut niet hetzelfde als live (want ik had echt kippenvel op m'n armen van de mooiheid!), maar het is beter dan niets. Ik zou zeggen: zet je schrap, beeld je in dat je in een donkere club-achtige bar staat, er voor je een podium is met 2 gitaristen en 3 zangers in de schijnwerpers en dat er na enkele minuten een Japanse flamencodanseres in een prachtig kleed het podium op komt geschreden...Zachtjes begint ze met haar voeten te trappelen en dan doet ze dit...¡Disfrútalo!
x, Lies.

un poco de todo

Haaidiehoow mn fans van het eerste uur (want waarschijnlijk slagen alleen zij erin om elke keer mijn blog te lezen:p (verondersteld dat ik fans heb:p)),

We zijn hier nu bijna 3 weken en het lijkt alsof het al 3 maand is! En nee, niet uit verveling, integendeel, uit allerpuurste tofheid:)!! Je moet namelijk weten dat een dag hier ongeveer dubbel zo lang duurt dan in België! We staan op op hetzelfde uur (toch als we les hebben:p...of als we zoals vandaag voor dag en dauw naar de gestolenfietsenmarkt willen), maar gaan pas slapen op het Spaanse uur (dus voor 1u lig je zeker niet in je bed). Dus je kan wel nagaan wat er niet allemaal mogelijk is in zo'n tijdspanne:

Naar de les gaan, superhilarische momenten beleven tijdens de lessen (volop discussiëren met de prof is hier een must,naar buiten gaan midden in de les om je telefoon op te nemen is vanzelfsprekend en zoveel mogelijk chaos creëeren, is de normaalste zaak van de wereld), de bus terug nemen, verdwalen in de stad (mijn lievelingsbezigheid), de feria de las naciones bezoeken en er vooral veel te lang blijven hangen en veel te veel dingen kopen en veel te veel lekker eten eten, gezellige avonden keuvelen met je kotgenoten op je gezellige kot en tinto drinken...

Om maar te zwijgen over de andere leuke activiteiten die ons hier te beurt vallen (om één of andere bizarre reden gaat mijn nederlands taalgebruik er met rasse schreden op vooruit... in mijn dromen:p):

travestietenshows bekijken in de gaybars, botellon houden in een piepkleine auto, Erasmusfeestjes bezoeken en je vooral heel hard laten gaan (soms te hard, eh Valérie:p), met de bus de Ikea gaan opzoeken en zelfs dan zo hard genieten van het uitzicht en de omgeving dat je honderd haltes te ver doorhebt dat je een uur eerder had moeten uitstappen, de Ikea uiteindelijk toch bereiken en hem helemaal willen leegkopen, dat dan toch maar niet doen omwille van te weinig geld op zak (en voor een keer naar je hersens te luisteren die je influisteren dat je heel die bazar niet mee terug naar België krijgt, hoe je het ook draait of keert, en dat dat ontzettend zonde zou zijn), genieten in het kwadraat op de Plaza de España en in het park ernaast, mensen ontmoeten, bij hen blijven hangen op de Alameda en een verschrikkelijk koude, maar o zo gezellige avond met hen doorbrengen,...

Te veel dus om op te noemen en vooral te veel belevingen, sensaties, gevoelens en indrukken om ook nog maar een minideeltje ervan op een blog te kunnen weergeven...Helaas voor jullie heb ik dit toch weer geprobeerd:p...

Ik hoop gewoon dat jullie op deze manier toch een heeeeeel klein beetje kunnen meemaken wat ik nu meemaak, want het is gewoon te mooi en leuk om het niet te delen (en als ik het opschrijf, wordt het allemaal iets realistischer en kan ik het beter vatten...Dus deze blog is eigenlijk een puur egoïstische aangelegenheid:p).

Dag sloebers, tot de volgende en hou jullie haaks!! Ik denk aan jullie (echt waar!).

x, Lies.

*disfrutar*