*Despedida de una maravilla*

Hola queridos,

Het is alweer een tijdje geleden sinds mijn laatste blogverslag verscheen, maar ondertussen zijn de examens achter de rug (die dan al bij al nog vrij goed zijn afgelopen, denk ik) en ben ik met volle teugen aan het genieten van mijn allerlaatste erasmusweekje in Sevilla!! Ik kan het bijna niet geloven dat ik over precies een week in de lucht hang op weg naar Belgenland... Als ik eraan denk krijg ik als het ware een wervelstorm in mijn buik van de spanning en nieuwsgierigheid!!

Het is dus niet dat ik er niet naar uit kijk nog eens voet op eigen bodem te zetten, integendeel, ik kijk er zelfs reikhalzend naar uit, maar dat wil niet zeggen dat het me ontzettend moeilijk valt afscheid te nemen van deze prachtige stad en wonderlijke tijd... Ik hang dus met veel plezier deze laatste week met mijn bezoekers de toerist uit en geniet met volle teugen van het rondhangen op die ongelooflijke Plaza de España, het verdwalen in de tuinen van het Alcazarpaleis, het turen over de stad vanop de Giraldatoren, het kuieren langs de Guadalquivir, het genieten van de zon, het weer, de mensen, van de laatste busritjes naar Universidad Pablo de Olavide, van de was insteken en te drogen hangen op ons dak, van het eten, boodschappen doen in de Día%, tot rust komen in mijn kot/kamer...

Al die dingen dus die ik 5 maanden lang met volle teugen, goesting, genot en plezier in mij op heb genomen, beleefd heb, bezocht heb... En die me bovenal één van de (voorlopig) mooiste tijden van mijn leven hebben bezorgd! Ik word er als het ware emotioneel van... Hoog tijd dus om het hierbij te houden, voor ik verval in overgeromantiseer en stroperigheid en jullie je twijfels beginnen hebben over het feit of de Lies die in september uit België vertrok nog steeds dezelfde is gebleven...

Wees gerust, mis almas, ik ben misschien niet volledig dezelfde gebleven, maar ik ben wel volledig klaar om me te laten overstelpen met jullie liefde en om op mijn beurt jullie liefdevol in mijn armen te sluiten, om het tweede semester en België in al zijn glorie op mij te laten afkomen, om mij erin te smijten en er voor even niet meer uit te komen!

Wees gewaarschuwd.

Heeeeel veeel liefs en een ontzettende dankjewel om zo trouw en dapper mijn blog te trotseren en jullie door de lange verslagen (of stukken ervan, ik begrijp dat volkomen) te ploeteren en de overdadige foto's met jullie jaloersgetinte ogen te verslinden... Als ik op deze manier een klein stukje Sevilla in jullie levens heb binnengelaten, is mijn missie geslaagd en mijn hoogste ambitie aangaande deze blog vervuld.

Tot heel snel!

Lies.

*Chili con sherry*

Dag luitjes (de contradictie van de eeuw, want als er iemand lui is (geworden) dan ben ik het wel!),

Hoe gaat het daar nog met jullie in Belgenland? Enig nieuws onder de zon/regen? Hier niet en dat is nu voor één keer de reden waarom ik dit blogverslag schrijf... Het zit namelijk zo: naar Belgische normen zou ik nu al maanden druk aan het studeren moeten zijn, zwoegend en stressend op sylabussen van een "onskookboek"caliber, maar als ik daarentegen de Spaanse (en dan vooral de Erasmus-)trend zou volgen, zou ik nog eeuwen op mijn gemak dansjes moeten placeren en feestjes moeten afschuimen alvorens de dag voor het examen misschien eens de boeken open te slaan... U kunt zich al voorstellen, m'n beste lezer, dat dit mijn behoorlijk autistische hoofd volledig in de war brengt... Enerzijds word ik zenuwachtig van de opkomende stress omdat ik nog niet bepaald zot geleerd heb en ik nog duizendenéén dingen te doen heb (van papers schrijven over naar de les gaan tot examens leren), maar niet weet waar eerst te beginnen en anderzijds denk ik na 10 bladzijden geleerd te hebben ook dat ik alweer uiterst productief geweest ben en dat dat wel weer genoeg afgezien is voor die dag... Ik weet het, u zult me nu haten en mij verwijten dat het hier louter om een luxeprobleem gaat, meer nog, dat er zich een probleem stelt dat eigenlijk geen probleem is, maar toch maakt het me bijzonder onrustig! Daar komt nog eens bij dat het hier mijn laatste 3 weken zijn en dat ik het gevoel heb deze optimaal te moeten benutten, maar dat gaat dan weer niet en enzovoortenzoverder...

Dus wat krijg je dan na verloop van tijd: een blogverslag dat het lezen niet waard is... Maar geeft u toe, wat moet u anders met die vele pauze's aan...

Voor de rest zijn er, zoals ik jullie al waarschuwde in het begin van dit 'verslag', geen vermeldenswaardige dingen gebeurd... Het enige spannende feit zou nog kunnen zijn dat ik een nieuwe kotgenote heb (deze keer van Zwitserse afkomst), die me wat kaasfondue kon voorschotelen, wat geld kon doorstorten of gewoon zo zat als een zwitser kon voeren, ware het niet dat ze geen minuut thuis is en ik haar dus nog maar één keer gezien heb... Dan heb je nog het feit dat ik een paper moet schrijven over Chili en maar niet genoeg opzienbarende feiten vind om mijn verhaal net iets pikanter mee te maken, dat ik ongeveer elke avond een sherry'tje drink omdat dat fancy is en ik niets anders te doen heb (maar wees gerust, ook omdat ik het vooral ontzettend lekker vind) en dat Facebook ondertussen echt al een deel van mijn leven is geworden, hoezeer ik dat ook betreur, maar dat is uiteindelijk ook allemaal niet het vernoemen waard (al komt dit besef jammer genoeg net te laat, want ik ga echt niet al die zinnen liggen uitwissen, dan slaat het hier helemaal op niets meer)...

Maar bon, het moet niet altijd leute en plezier zijn in deze verslagen, dat steekt op de lange duur ook maar tegen om te lezen en uiteindelijk zijn jullie nu diep in jullie zelve ontzettend blij dat ik ondanks op Erasmus ook maar gewoon de saaie examenwatertjes doorvaar;), is het niet (ware het niet dat ik hier nog steeds tussen de palmbomen en in de mooiste stad van Europa vertoef)?

Bon, sloebers, ik heb genoeg van jullie tijd verdaan (en van de mijne), Allende roept, de sherry staat klaar en ik heb 5 uur pauze genomen, tijd om er weer in te vliegen me dunkt!

Succes!

Liefs,

Lies.

PS. Neemt u dit blogverslag aub niet serieus (indien u dat al mocht overwegen)! Ik heb hier nog steeds de tijd van mijn leven, maar vond geen positieve adjectieven meer die de andere konden overtreffen en ben bijgevolg maar overgestapt naar de negatieve kant...

*klunzigheid*

Owkeej, misschien ook nog even meegeven dat ik er in geslaagd ben de lay-out van mijn blog om zeep te helpen door "een foto'ke te willen veranderen"... Die nietszeggende lucht en kasseien hebben dus niet bepaald een speciale boodschap ofzo...
Lie(f)s.

*Comienzo del último mes...*

Fiesta de Jenny!

Fiesta de Jenny!

De jarige Jacob.

Felipe drinkin' lager:p...

Wagen uit de echte Reyes Magosstoet op 5 januari.

Reyes Magos

Itálica

Itálica

Itálica

Dag lieve bloggers (in de zin van lezers dus... Al zijn sommigen onder jullie ondertussen zelf ook aan het bloggen geslagen, zoals Ellen in Ecuador;)),

Aangezien er weeral heel wat gebeurd is en ik jullie een huge blogverslag wil besparen (ook al slaag ik daar nooit in) en ik stiekem ook geen zin heb om te leren, vlieg ik er nog maar eens in!

Dit nieuwe jaar en mijn laatste volledige maand hier in Sevilla heb ik nog maar eens al toeristend ingezet. Samen met Valérie (mijn ondertussen heel trouwe reis-/Erasmuspartner in crime, die vandaag jarig is btw, bij deze Valérie, zelfs op míjn blog zal je niet onder de verjaardagswensen uitkunnen: feliz cumpleaños chiquita!) trok ik de dag na nieuwjaar naar Itálica, een Romeinse site op 9km van Sevilla verwijderd. Dat was weer vree de moeite! Mooie authentieke mozaïeken, een goed bewaard amfitheater en dit alles bovendien nog eens in een prachtig landschap! Het was dus (ondanks het zeer wisselvallige weer) nog maar eens genieten geblazen.

Op 5 januari (en niet 6 januari, zoals we zelf eerst dachten) trok dan eindelijk de langverwachte Reyes Magosstoet door de stad! Een uurtje op voorhand kozen we een strategische plaats uit op de Plaza Nueva, lieten ons dan een uur lang verdringen, omverstampen, verpletteren door de menigte en konden uiteindelijk genieten van een heel leuke 'carnavalsoptocht'! Het was toch wel net iets hoogstaander dan wat wij verstaan onder die stoet en was voor alle leeftijden: zowel peuters als hoogbejaarden vochten om de laatste snoep in hun overvolle zakken te kunnen steken. De toeschouwers klommen tot op de vensterbanken, hielden een grote paraplu ondersteboven om de meeste snoepen te kunnen opvangen, zongen luidkeels mee, gooiden snoepen terug, riepen verwijten als ze geen snoepen kregen,... Kortom alweer groot jolijt alom en een Spaanse traditie minder om te ontdekken! Blij dat eens van heel dichtbij meegemaakt te hebben! 6 januari trokken er dan per wijk nog een paar afzonderlijke stoetjes door de stad en die trokken al heel wat meer op onze carnaval's optochten: karren, voortgetrokken door tractoren en marginaal verkleden:p...

Ondertussen heb ik ook afscheid moeten nemen van mijn teergeliefde Schotse kotgenoten en het moet gezegd: het was met veeeel pijn in het hart:(... Na een woelige week hielden we gisterenavond een feestje bij 'de Brazilianen' om Jenny's verjaardag en afscheid te vieren (Duncan keerde na Kerst en Nieuw niet meer terug naar hier) en het werd weer een avond om nooit te vergeten! Ik zal de hele kotsfeer zo hard missen: Jenny en Duncan, onze gezellige avonden hier in 't livingske, de uitjes met de Brazilianen, onze onmogelijke ideeën, slappelachbuien, vino dulce of cerveza drinken in Bar Jota (de bar onder ons appartement), gaan "bowlen" in La Bolería, de Britse humor eens niet op een dvd moeten zoeken... Ach ja, Schotland is het einde van de wereld niet en tegenwoordig bestaan er meer lowcostmaatschappijen dan normale, dus dat komt allemaal wel in orde. Het was vooral ook pijnlijk omdat het besef dat ik hier wel echt bijna weg ben nu wel heel reëel werd plots...

Oja (je zou het hier zowaar vergeten of als bijzaak beschouwen:p), morgen heb ik mijn eerste examen (vertalen Frans-Spaans)... Ben al eens benieuwd wat dat gaat geven...

Veel succes allemaal met de examens!!

Heel veel liefs,

Lies.

*Feestgedruis en blokpartij*

Oudejaarsgekte 1

Oudejaarsgekte 2

Oudejaarsgekte 3

Pakjes openen op kerstdag.

Oudejaarsgekte 4

Valérie en ik met de kerstpakjesuitzet.

Ik-Dunia-Valérie

De Mexicaanse kerstavondbende!

Proeven van het kerstdessert.

Dag sloebers allemaal,

Hoe kunnen we dit nieuwe jaar beter, vrolijker, heuglijker en interessanter inzetten dan met een vers blogbericht van Liesertwege? Niet, ik dacht het ook! (Zoals jullie zien is bescheidenheid alvast niet één van mijn goede voornemens geworden...)

Ik moet wel eerlijk bekennen dat er nog niet zo zot veel gebeurd is sinds de laatste dag dat ik hier een pennenstreek (of beter toetsentokkel) neerliet... Het is ook zo dat mijn geheugen me een beetje in de steek laat voor de moment, maar ik zal graven en wroeten tot ik iets gevonden heb om jullie met lastig te vallen, goe weten!

En daarbij, 'niet zo zot veel' is misschien toch een understatement... Uiteindelijk zijn de langverwachte feestenen de langgevreesde blok toch het vermelden waard me dunkt. Ik zal jullie dan ook niet langer in spanning houden en deze een beetje toelichten!

Velen onder jullie vragen zich waarschijnlijk af waar het nu toch in godsnaam (of in iemand anders' naam, voor de heidenen onder ons:p) goed om was hier in Sevilla te blijven voor de feestperiode... Wel, dat lijkt me heel logisch: om hier de feesten van mijn leven mee te maken!

Na nog wat lastminute-kerstgeshop, trok ik in de vooravond van 24 december naar Valérie's kot met pak en zak. We waren die avond uitgenodigd op het kot van een Mexicaanse klasgenote, Dunia, om daar een fijn kerstfeest te vieren met haar kotgenote en een voor-de-gelegenheid-ingeweken-vriendin uit Valencia samen met diens ouders (allen Mexicanen). Aangezien wij (= Valérie en ik) verondersteld werden een lekker dessert op tafel te toveren, gingen we aan de slag met chocolade, boter, eieren, room en cornflakes (laat jullie fantasie werken voor het resultaat van dit allegaartje aan lekkernijen, het mooiste resultaat dat je verbeelding verkrijgt was uiteraard onze werkelijkheid). Enkele noeste uren arbeid later stonden we volledig opgemaakt in het appartement van onze gastvrouw een glaasje tinto achterover te heisen. De eerste hapjes werden op tafel uitgestald en na deze heerlijke aperitief, werd de hele salontafel gevuld met een mengelmoes aan heerlijkheden, gaande van aardappelslaatjes met camembertsaus over spaghetti bolognese tot 'poulet' à l'orange! We lieten het ons allemaal welgevallen en toen we de oververzadiging bereikt hadden (zoals dat hoort op een kerstfeest de naam waardig!), was het pakjesronde. Er werd de rondte in gezwierd met cadeautjes in alle kleuren en vormen, gelachen, gedronken, foto's getrokken,...dat het een lieve lust was! Kortom, we amuseerden ons kostelijk! Na deze braspartij en tientallen uitnodigingen voor een bezoekje naar Mexico later werden we nog door de kotgenote Anai meegesleurd naar een ander kotfeestje, maar aangezien onze tere Belgenhoofdjes dat weer niet aan konden, trokken we moe maar heel voldaan Valériewaarts om er te slapen tot een kot in de middag. Rond 13u kon won onze kinderlijke nieuwsgierigheid van onze slaap en trokken we de living in om gretig onze pakjes van onder de kerstboom te graaien. Het was een leute en plezier van jewelste en ik mag me nu de trotse eigenaar noemen van een geheel nieuwe zonnenbril, een Catalaanstalige dvd van Vicky Cristina Barcelona, een heerlijke parfum van Chatier (een uiterst exclusief merk!) en nog veeeel meer leuks! Ook Valérie werd helemaal wild van haar pakjesronde, zodat we alweer intens tevreden achtereenvolgens naar Flashdance en Vicky Cristina konden kijken. Af en toe werd er eens gepauzeerd om wat voedsel achterover te slaan of de nodige commentaar te geven. Kortom, dankzij de Mexicaanse en Belgisch-Mauritiaanse gastvrijheid werd het één van de zaligste kerstfeesten ooit!

Ook Oudejaar en Nieuwjaar werd een (toch wel een beetje onverwacht) succes! Overdag trokken Valérie en ik naar Aire de Sevilla-Baños árabes, ook wel de zaligheid zelve genoemd. We werden er verwelkomd door een Spaanse medewerkster (één van de honderden medewerksters die ons met raad en daad ten dienste stonden) en naar de vrouwenkleedkamer geleid. Van daaruit ging het dan 2 verdiepjes naar beneden (trappen in een verduisterde trappenhal, langs beide kanten verlicht met theelichtjes) tot in de sala de relajación, alwaar we een kleine inleiding kregen door een andere medewerkster en al een koud theetje dronken. Na van onze eerste bewondering bekomen te zijn, vielen we alweer in de andere verbazing toen we achtereenvolgens het brubbelbad aandeden, de sauna en de 3 baden met verschillende temperatuur, dit alles in een sfeer van donkere eucalyptusgeurende dampen, kaarsjes, water, warmte en vooral relaxtheid! Als klap op de vuurpijl, kers op de taart kregen we ook nog een vijftienminutendurende massage die de droom compleet maakte! 2u later stonden we dan ook helemaal tintelend proper en rein in de berregende straatjes van Santa Cruz en trokken we een cavabar in om te bekomen en al wat in the mood te komen voor het nakende oudejaarsfeest. Een beetje licht in het hoofd kochten we daarna de halve Mássupermarkt leeg om op Eline's kot -na wat gestuntel maar uiteraard met een meesterlijke afloop- een heerlijke gigantische tortilla te maken, die we meenamen naar het kot van een stelletje Belgische meiden (studenten op de Blandijn in Gent) die we hier viavia hebben leren kennen. Daar was het weer gezelligheid troef en lieten we ons de heerlijke hapjes heel goed smaken. Het bonte gezelschap vermeerderde zich daar met het kwartier, waardoor we tegen kwart voor 12 een hondje, een Ecuadoriaans-Sevillaanse dame, een bende Turken en twee Duitse deernes rijker naar de Plaza Nueva liepen. U leest het goed, 'liepen', want door ons organisatorisch talent, waren we nog in staat om bijna het aftellen en de druivenceremonie (12 seconden voor 12 elke second een druif binnenspelen, doe de Spanjaarden dat maar eens na! Ik kan het alvast niet...) te missen. Het was een gezellige drukte van jewelste op het plein en om 12u werden er joelend Buen año nuevo/Gelukkig Nieuwjaar uitgewisseld, kussen gegeven, cavaflesen uitgetoeterd, foto's getrokken, gebeld naar het thuisfront, kortom chaos en feestgedruis troef. Één ding moet wel gezegd: aan het Belgisch vuurwerk kunnen de Spanjaarden nog wel een puntje zuigen! Voor de rest niets dan goeds over de Spaanse feestmentaliteit uiteraard! Daarna trokken we met de hele bende naar een kot van mensen die mij geheel onbekend waren en werden we daar uiteraard ook weer buitengegooid, aten we een ijsje, dansten we salsa in het midden van een plein, gleden we van de glijbaan, 'dolden' we in de regen dat het een lieve lust was, dit alles niet altijd bij volle bewustzijn... Uiteindelijk belandden we dan toch nog in een discotheek/bar op Alameda, Jackson's genaamd, alwaar we het gat van ons lijf dansten tot in de vroege uurtjes. Na dit woelige feest trokken we moe maar nog voldaner dan anders de regenachtige nacht in, hopeloos op zoek naar een taxi, bijna kruipend van de pijn op de voeten, maar eeuwig slappelachend naar mijn kot, waar we na een heerlijk warme douche en allegaartje aan bij elkaar gezocht eten een nieuwjaarsdag tegemoet gingen die net hetzelfde zou verlopen als onze kerstdag: eten, drinken, slapen en vooral veel films kijken en gewoon genieten van de rust en sfeer!

En nu worden we verondersteld te blokken (iets waar jullie ondertussen al wel eventjes langer en net ietsje intenser dan ons met bezig zijn wrs), maar dat valt me hier geweldig moeilijk... Ik heb soms het gevoel alles wel aan te kunne, tijd zat te hebben en een Erasmusimago te hebben dat me 'dekt', maar vergezeld van mijn niet-kunnen-opstaan, het uitstellen-tot-nooit en het alles-doen-om-toch-maar-niet-te-moeten-leren-houding, zou dit wel eens desastreus kunnen aflopen... Ach ja, we zien wel, uiteindelijk komt alles altijd wel op zijn pootjes terecht, dus waarom dit ook niet?...

Ik wens jullie dan ook, lieve kindertjes, ontzettend veel succes met den blok (wiens laatste dagen al ver geteld zijn) en de examens!! Jullie kunnen het allemaal, dat weet ik wel heel zeker, dus geloven jullie nu ook maar mooi in jezelf en dan komt alles dik in de sjakosj, net als hier!

Nog 3 dikke Nieuwjaarskussen, veel liefs en een groot hart onder de riem,

Lies.