*Despedida de una maravilla*

Hola queridos,

Het is alweer een tijdje geleden sinds mijn laatste blogverslag verscheen, maar ondertussen zijn de examens achter de rug (die dan al bij al nog vrij goed zijn afgelopen, denk ik) en ben ik met volle teugen aan het genieten van mijn allerlaatste erasmusweekje in Sevilla!! Ik kan het bijna niet geloven dat ik over precies een week in de lucht hang op weg naar Belgenland... Als ik eraan denk krijg ik als het ware een wervelstorm in mijn buik van de spanning en nieuwsgierigheid!!

Het is dus niet dat ik er niet naar uit kijk nog eens voet op eigen bodem te zetten, integendeel, ik kijk er zelfs reikhalzend naar uit, maar dat wil niet zeggen dat het me ontzettend moeilijk valt afscheid te nemen van deze prachtige stad en wonderlijke tijd... Ik hang dus met veel plezier deze laatste week met mijn bezoekers de toerist uit en geniet met volle teugen van het rondhangen op die ongelooflijke Plaza de España, het verdwalen in de tuinen van het Alcazarpaleis, het turen over de stad vanop de Giraldatoren, het kuieren langs de Guadalquivir, het genieten van de zon, het weer, de mensen, van de laatste busritjes naar Universidad Pablo de Olavide, van de was insteken en te drogen hangen op ons dak, van het eten, boodschappen doen in de Día%, tot rust komen in mijn kot/kamer...

Al die dingen dus die ik 5 maanden lang met volle teugen, goesting, genot en plezier in mij op heb genomen, beleefd heb, bezocht heb... En die me bovenal één van de (voorlopig) mooiste tijden van mijn leven hebben bezorgd! Ik word er als het ware emotioneel van... Hoog tijd dus om het hierbij te houden, voor ik verval in overgeromantiseer en stroperigheid en jullie je twijfels beginnen hebben over het feit of de Lies die in september uit België vertrok nog steeds dezelfde is gebleven...

Wees gerust, mis almas, ik ben misschien niet volledig dezelfde gebleven, maar ik ben wel volledig klaar om me te laten overstelpen met jullie liefde en om op mijn beurt jullie liefdevol in mijn armen te sluiten, om het tweede semester en België in al zijn glorie op mij te laten afkomen, om mij erin te smijten en er voor even niet meer uit te komen!

Wees gewaarschuwd.

Heeeeel veeel liefs en een ontzettende dankjewel om zo trouw en dapper mijn blog te trotseren en jullie door de lange verslagen (of stukken ervan, ik begrijp dat volkomen) te ploeteren en de overdadige foto's met jullie jaloersgetinte ogen te verslinden... Als ik op deze manier een klein stukje Sevilla in jullie levens heb binnengelaten, is mijn missie geslaagd en mijn hoogste ambitie aangaande deze blog vervuld.

Tot heel snel!

Lies.

*Chili con sherry*

Dag luitjes (de contradictie van de eeuw, want als er iemand lui is (geworden) dan ben ik het wel!),

Hoe gaat het daar nog met jullie in Belgenland? Enig nieuws onder de zon/regen? Hier niet en dat is nu voor één keer de reden waarom ik dit blogverslag schrijf... Het zit namelijk zo: naar Belgische normen zou ik nu al maanden druk aan het studeren moeten zijn, zwoegend en stressend op sylabussen van een "onskookboek"caliber, maar als ik daarentegen de Spaanse (en dan vooral de Erasmus-)trend zou volgen, zou ik nog eeuwen op mijn gemak dansjes moeten placeren en feestjes moeten afschuimen alvorens de dag voor het examen misschien eens de boeken open te slaan... U kunt zich al voorstellen, m'n beste lezer, dat dit mijn behoorlijk autistische hoofd volledig in de war brengt... Enerzijds word ik zenuwachtig van de opkomende stress omdat ik nog niet bepaald zot geleerd heb en ik nog duizendenéén dingen te doen heb (van papers schrijven over naar de les gaan tot examens leren), maar niet weet waar eerst te beginnen en anderzijds denk ik na 10 bladzijden geleerd te hebben ook dat ik alweer uiterst productief geweest ben en dat dat wel weer genoeg afgezien is voor die dag... Ik weet het, u zult me nu haten en mij verwijten dat het hier louter om een luxeprobleem gaat, meer nog, dat er zich een probleem stelt dat eigenlijk geen probleem is, maar toch maakt het me bijzonder onrustig! Daar komt nog eens bij dat het hier mijn laatste 3 weken zijn en dat ik het gevoel heb deze optimaal te moeten benutten, maar dat gaat dan weer niet en enzovoortenzoverder...

Dus wat krijg je dan na verloop van tijd: een blogverslag dat het lezen niet waard is... Maar geeft u toe, wat moet u anders met die vele pauze's aan...

Voor de rest zijn er, zoals ik jullie al waarschuwde in het begin van dit 'verslag', geen vermeldenswaardige dingen gebeurd... Het enige spannende feit zou nog kunnen zijn dat ik een nieuwe kotgenote heb (deze keer van Zwitserse afkomst), die me wat kaasfondue kon voorschotelen, wat geld kon doorstorten of gewoon zo zat als een zwitser kon voeren, ware het niet dat ze geen minuut thuis is en ik haar dus nog maar één keer gezien heb... Dan heb je nog het feit dat ik een paper moet schrijven over Chili en maar niet genoeg opzienbarende feiten vind om mijn verhaal net iets pikanter mee te maken, dat ik ongeveer elke avond een sherry'tje drink omdat dat fancy is en ik niets anders te doen heb (maar wees gerust, ook omdat ik het vooral ontzettend lekker vind) en dat Facebook ondertussen echt al een deel van mijn leven is geworden, hoezeer ik dat ook betreur, maar dat is uiteindelijk ook allemaal niet het vernoemen waard (al komt dit besef jammer genoeg net te laat, want ik ga echt niet al die zinnen liggen uitwissen, dan slaat het hier helemaal op niets meer)...

Maar bon, het moet niet altijd leute en plezier zijn in deze verslagen, dat steekt op de lange duur ook maar tegen om te lezen en uiteindelijk zijn jullie nu diep in jullie zelve ontzettend blij dat ik ondanks op Erasmus ook maar gewoon de saaie examenwatertjes doorvaar;), is het niet (ware het niet dat ik hier nog steeds tussen de palmbomen en in de mooiste stad van Europa vertoef)?

Bon, sloebers, ik heb genoeg van jullie tijd verdaan (en van de mijne), Allende roept, de sherry staat klaar en ik heb 5 uur pauze genomen, tijd om er weer in te vliegen me dunkt!

Succes!

Liefs,

Lies.

PS. Neemt u dit blogverslag aub niet serieus (indien u dat al mocht overwegen)! Ik heb hier nog steeds de tijd van mijn leven, maar vond geen positieve adjectieven meer die de andere konden overtreffen en ben bijgevolg maar overgestapt naar de negatieve kant...

*klunzigheid*

Owkeej, misschien ook nog even meegeven dat ik er in geslaagd ben de lay-out van mijn blog om zeep te helpen door "een foto'ke te willen veranderen"... Die nietszeggende lucht en kasseien hebben dus niet bepaald een speciale boodschap ofzo...
Lie(f)s.

*Comienzo del último mes...*

Fiesta de Jenny!

Fiesta de Jenny!

De jarige Jacob.

Felipe drinkin' lager:p...

Wagen uit de echte Reyes Magosstoet op 5 januari.

Reyes Magos

Itálica

Itálica

Itálica

Dag lieve bloggers (in de zin van lezers dus... Al zijn sommigen onder jullie ondertussen zelf ook aan het bloggen geslagen, zoals Ellen in Ecuador;)),

Aangezien er weeral heel wat gebeurd is en ik jullie een huge blogverslag wil besparen (ook al slaag ik daar nooit in) en ik stiekem ook geen zin heb om te leren, vlieg ik er nog maar eens in!

Dit nieuwe jaar en mijn laatste volledige maand hier in Sevilla heb ik nog maar eens al toeristend ingezet. Samen met Valérie (mijn ondertussen heel trouwe reis-/Erasmuspartner in crime, die vandaag jarig is btw, bij deze Valérie, zelfs op míjn blog zal je niet onder de verjaardagswensen uitkunnen: feliz cumpleaños chiquita!) trok ik de dag na nieuwjaar naar Itálica, een Romeinse site op 9km van Sevilla verwijderd. Dat was weer vree de moeite! Mooie authentieke mozaïeken, een goed bewaard amfitheater en dit alles bovendien nog eens in een prachtig landschap! Het was dus (ondanks het zeer wisselvallige weer) nog maar eens genieten geblazen.

Op 5 januari (en niet 6 januari, zoals we zelf eerst dachten) trok dan eindelijk de langverwachte Reyes Magosstoet door de stad! Een uurtje op voorhand kozen we een strategische plaats uit op de Plaza Nueva, lieten ons dan een uur lang verdringen, omverstampen, verpletteren door de menigte en konden uiteindelijk genieten van een heel leuke 'carnavalsoptocht'! Het was toch wel net iets hoogstaander dan wat wij verstaan onder die stoet en was voor alle leeftijden: zowel peuters als hoogbejaarden vochten om de laatste snoep in hun overvolle zakken te kunnen steken. De toeschouwers klommen tot op de vensterbanken, hielden een grote paraplu ondersteboven om de meeste snoepen te kunnen opvangen, zongen luidkeels mee, gooiden snoepen terug, riepen verwijten als ze geen snoepen kregen,... Kortom alweer groot jolijt alom en een Spaanse traditie minder om te ontdekken! Blij dat eens van heel dichtbij meegemaakt te hebben! 6 januari trokken er dan per wijk nog een paar afzonderlijke stoetjes door de stad en die trokken al heel wat meer op onze carnaval's optochten: karren, voortgetrokken door tractoren en marginaal verkleden:p...

Ondertussen heb ik ook afscheid moeten nemen van mijn teergeliefde Schotse kotgenoten en het moet gezegd: het was met veeeel pijn in het hart:(... Na een woelige week hielden we gisterenavond een feestje bij 'de Brazilianen' om Jenny's verjaardag en afscheid te vieren (Duncan keerde na Kerst en Nieuw niet meer terug naar hier) en het werd weer een avond om nooit te vergeten! Ik zal de hele kotsfeer zo hard missen: Jenny en Duncan, onze gezellige avonden hier in 't livingske, de uitjes met de Brazilianen, onze onmogelijke ideeën, slappelachbuien, vino dulce of cerveza drinken in Bar Jota (de bar onder ons appartement), gaan "bowlen" in La Bolería, de Britse humor eens niet op een dvd moeten zoeken... Ach ja, Schotland is het einde van de wereld niet en tegenwoordig bestaan er meer lowcostmaatschappijen dan normale, dus dat komt allemaal wel in orde. Het was vooral ook pijnlijk omdat het besef dat ik hier wel echt bijna weg ben nu wel heel reëel werd plots...

Oja (je zou het hier zowaar vergeten of als bijzaak beschouwen:p), morgen heb ik mijn eerste examen (vertalen Frans-Spaans)... Ben al eens benieuwd wat dat gaat geven...

Veel succes allemaal met de examens!!

Heel veel liefs,

Lies.

*Feestgedruis en blokpartij*

Oudejaarsgekte 1

Oudejaarsgekte 2

Oudejaarsgekte 3

Pakjes openen op kerstdag.

Oudejaarsgekte 4

Valérie en ik met de kerstpakjesuitzet.

Ik-Dunia-Valérie

De Mexicaanse kerstavondbende!

Proeven van het kerstdessert.

Dag sloebers allemaal,

Hoe kunnen we dit nieuwe jaar beter, vrolijker, heuglijker en interessanter inzetten dan met een vers blogbericht van Liesertwege? Niet, ik dacht het ook! (Zoals jullie zien is bescheidenheid alvast niet één van mijn goede voornemens geworden...)

Ik moet wel eerlijk bekennen dat er nog niet zo zot veel gebeurd is sinds de laatste dag dat ik hier een pennenstreek (of beter toetsentokkel) neerliet... Het is ook zo dat mijn geheugen me een beetje in de steek laat voor de moment, maar ik zal graven en wroeten tot ik iets gevonden heb om jullie met lastig te vallen, goe weten!

En daarbij, 'niet zo zot veel' is misschien toch een understatement... Uiteindelijk zijn de langverwachte feestenen de langgevreesde blok toch het vermelden waard me dunkt. Ik zal jullie dan ook niet langer in spanning houden en deze een beetje toelichten!

Velen onder jullie vragen zich waarschijnlijk af waar het nu toch in godsnaam (of in iemand anders' naam, voor de heidenen onder ons:p) goed om was hier in Sevilla te blijven voor de feestperiode... Wel, dat lijkt me heel logisch: om hier de feesten van mijn leven mee te maken!

Na nog wat lastminute-kerstgeshop, trok ik in de vooravond van 24 december naar Valérie's kot met pak en zak. We waren die avond uitgenodigd op het kot van een Mexicaanse klasgenote, Dunia, om daar een fijn kerstfeest te vieren met haar kotgenote en een voor-de-gelegenheid-ingeweken-vriendin uit Valencia samen met diens ouders (allen Mexicanen). Aangezien wij (= Valérie en ik) verondersteld werden een lekker dessert op tafel te toveren, gingen we aan de slag met chocolade, boter, eieren, room en cornflakes (laat jullie fantasie werken voor het resultaat van dit allegaartje aan lekkernijen, het mooiste resultaat dat je verbeelding verkrijgt was uiteraard onze werkelijkheid). Enkele noeste uren arbeid later stonden we volledig opgemaakt in het appartement van onze gastvrouw een glaasje tinto achterover te heisen. De eerste hapjes werden op tafel uitgestald en na deze heerlijke aperitief, werd de hele salontafel gevuld met een mengelmoes aan heerlijkheden, gaande van aardappelslaatjes met camembertsaus over spaghetti bolognese tot 'poulet' à l'orange! We lieten het ons allemaal welgevallen en toen we de oververzadiging bereikt hadden (zoals dat hoort op een kerstfeest de naam waardig!), was het pakjesronde. Er werd de rondte in gezwierd met cadeautjes in alle kleuren en vormen, gelachen, gedronken, foto's getrokken,...dat het een lieve lust was! Kortom, we amuseerden ons kostelijk! Na deze braspartij en tientallen uitnodigingen voor een bezoekje naar Mexico later werden we nog door de kotgenote Anai meegesleurd naar een ander kotfeestje, maar aangezien onze tere Belgenhoofdjes dat weer niet aan konden, trokken we moe maar heel voldaan Valériewaarts om er te slapen tot een kot in de middag. Rond 13u kon won onze kinderlijke nieuwsgierigheid van onze slaap en trokken we de living in om gretig onze pakjes van onder de kerstboom te graaien. Het was een leute en plezier van jewelste en ik mag me nu de trotse eigenaar noemen van een geheel nieuwe zonnenbril, een Catalaanstalige dvd van Vicky Cristina Barcelona, een heerlijke parfum van Chatier (een uiterst exclusief merk!) en nog veeeel meer leuks! Ook Valérie werd helemaal wild van haar pakjesronde, zodat we alweer intens tevreden achtereenvolgens naar Flashdance en Vicky Cristina konden kijken. Af en toe werd er eens gepauzeerd om wat voedsel achterover te slaan of de nodige commentaar te geven. Kortom, dankzij de Mexicaanse en Belgisch-Mauritiaanse gastvrijheid werd het één van de zaligste kerstfeesten ooit!

Ook Oudejaar en Nieuwjaar werd een (toch wel een beetje onverwacht) succes! Overdag trokken Valérie en ik naar Aire de Sevilla-Baños árabes, ook wel de zaligheid zelve genoemd. We werden er verwelkomd door een Spaanse medewerkster (één van de honderden medewerksters die ons met raad en daad ten dienste stonden) en naar de vrouwenkleedkamer geleid. Van daaruit ging het dan 2 verdiepjes naar beneden (trappen in een verduisterde trappenhal, langs beide kanten verlicht met theelichtjes) tot in de sala de relajación, alwaar we een kleine inleiding kregen door een andere medewerkster en al een koud theetje dronken. Na van onze eerste bewondering bekomen te zijn, vielen we alweer in de andere verbazing toen we achtereenvolgens het brubbelbad aandeden, de sauna en de 3 baden met verschillende temperatuur, dit alles in een sfeer van donkere eucalyptusgeurende dampen, kaarsjes, water, warmte en vooral relaxtheid! Als klap op de vuurpijl, kers op de taart kregen we ook nog een vijftienminutendurende massage die de droom compleet maakte! 2u later stonden we dan ook helemaal tintelend proper en rein in de berregende straatjes van Santa Cruz en trokken we een cavabar in om te bekomen en al wat in the mood te komen voor het nakende oudejaarsfeest. Een beetje licht in het hoofd kochten we daarna de halve Mássupermarkt leeg om op Eline's kot -na wat gestuntel maar uiteraard met een meesterlijke afloop- een heerlijke gigantische tortilla te maken, die we meenamen naar het kot van een stelletje Belgische meiden (studenten op de Blandijn in Gent) die we hier viavia hebben leren kennen. Daar was het weer gezelligheid troef en lieten we ons de heerlijke hapjes heel goed smaken. Het bonte gezelschap vermeerderde zich daar met het kwartier, waardoor we tegen kwart voor 12 een hondje, een Ecuadoriaans-Sevillaanse dame, een bende Turken en twee Duitse deernes rijker naar de Plaza Nueva liepen. U leest het goed, 'liepen', want door ons organisatorisch talent, waren we nog in staat om bijna het aftellen en de druivenceremonie (12 seconden voor 12 elke second een druif binnenspelen, doe de Spanjaarden dat maar eens na! Ik kan het alvast niet...) te missen. Het was een gezellige drukte van jewelste op het plein en om 12u werden er joelend Buen año nuevo/Gelukkig Nieuwjaar uitgewisseld, kussen gegeven, cavaflesen uitgetoeterd, foto's getrokken, gebeld naar het thuisfront, kortom chaos en feestgedruis troef. Één ding moet wel gezegd: aan het Belgisch vuurwerk kunnen de Spanjaarden nog wel een puntje zuigen! Voor de rest niets dan goeds over de Spaanse feestmentaliteit uiteraard! Daarna trokken we met de hele bende naar een kot van mensen die mij geheel onbekend waren en werden we daar uiteraard ook weer buitengegooid, aten we een ijsje, dansten we salsa in het midden van een plein, gleden we van de glijbaan, 'dolden' we in de regen dat het een lieve lust was, dit alles niet altijd bij volle bewustzijn... Uiteindelijk belandden we dan toch nog in een discotheek/bar op Alameda, Jackson's genaamd, alwaar we het gat van ons lijf dansten tot in de vroege uurtjes. Na dit woelige feest trokken we moe maar nog voldaner dan anders de regenachtige nacht in, hopeloos op zoek naar een taxi, bijna kruipend van de pijn op de voeten, maar eeuwig slappelachend naar mijn kot, waar we na een heerlijk warme douche en allegaartje aan bij elkaar gezocht eten een nieuwjaarsdag tegemoet gingen die net hetzelfde zou verlopen als onze kerstdag: eten, drinken, slapen en vooral veel films kijken en gewoon genieten van de rust en sfeer!

En nu worden we verondersteld te blokken (iets waar jullie ondertussen al wel eventjes langer en net ietsje intenser dan ons met bezig zijn wrs), maar dat valt me hier geweldig moeilijk... Ik heb soms het gevoel alles wel aan te kunne, tijd zat te hebben en een Erasmusimago te hebben dat me 'dekt', maar vergezeld van mijn niet-kunnen-opstaan, het uitstellen-tot-nooit en het alles-doen-om-toch-maar-niet-te-moeten-leren-houding, zou dit wel eens desastreus kunnen aflopen... Ach ja, we zien wel, uiteindelijk komt alles altijd wel op zijn pootjes terecht, dus waarom dit ook niet?...

Ik wens jullie dan ook, lieve kindertjes, ontzettend veel succes met den blok (wiens laatste dagen al ver geteld zijn) en de examens!! Jullie kunnen het allemaal, dat weet ik wel heel zeker, dus geloven jullie nu ook maar mooi in jezelf en dan komt alles dik in de sjakosj, net als hier!

Nog 3 dikke Nieuwjaarskussen, veel liefs en een groot hart onder de riem,

Lies.

*Feliz Navidad y un Buen Año Nuevo!*

De tijd van het jaar doet het al vermoeden en aangezien deze blog hét concept is om vanuit Sevilla jullie allemaal al het beste toe te wensen voor 2009, maak ik er maar direct een kerstwensenblogbericht van:)! Duuuuuuuus:

Ik wens jullie allemaal een

heeeeeeeeeel leuk, fantastisch, liefdevol, exotisch, leerrijk, succesvol, warm, uitdagend, spannend, passioneel, lekker en schitterend Nieuwjaar toe, voorafgegaan door een heerlijk, culinair hoogstaand en verrassend Kerstfeest!

Dat het een feest(jaar) mag worden om nooit meer te vergeten!

En om mijn woorden kracht bij te zetten, krijgen jullie er nog een kerstgeïnspireerd filmpje en foto's bovenop, als dat geen reden tot feest is!

Jullie moeten begrijpen (Stef, mss moet jij hier al afhaken, aangezien jouw emotiegrens net iets lager ligt:p) dat de afstand en de tijd van het jaar me een beetje emotioneler maakt en dus wil ik nog graag eens zeggen dat ik er ondertussen steeds meer en meer naar uit kijk om toch nog eens ons Belgenland op te zoeken en me nog ies goed te laten verwennen met jullie aandacht;)! Bij deze: ik zie jullie graag en ik mis jullie:)!

Heel veel liefs en 3 dikke kussen,

Lies.

*Madrid*

Spanking Sancho Panza en zijn ezel...

Bellen blazen (m'n Sinterklaascadeau van Jenny) in een park.

Uitzicht over Madrid

Palacio Real de Madrid

Pin Speed, het hilarischte bandje ever!

Owkeej, hopelijk zijn jullie allemaal heet en gereed, want ik ben hier weer met een nieuwe lading literaire verwennerij van Sevillaanse makelei! Deze keer wil ik mijn avonturen in Madrid uit de doeken doen en jullie wie weet nog wat verblijden met wat uitweidingen…

Vorige donderdag zijn Valérie en ik ’s morgens om 10u met de Socibus naar Madrid vertrokken. Ik was op voorhand een beetje bang van de helse busrit (6u!), maar de Socibussen bleken heel comfortabel te zijn met zowat een balzaal aan ruimte voor je voeten (wat ook wel een nadeel was, want zo konden Valérie en ik niet meer aan de voetensteunen met onze dwergenbenen:p…), zetels die je heel plat kon leggen, toilet aan boord, oortjes om naar de radio te luisteren voor elke reiziger, allez, comfort alom, we mochten niet klagen… Daarbij kwam nog dat de bus een tussentop hield na 3 uur en meestal door prachtig landschap reed (we moesten zelf door een soort bergpas!) zodat de 6 uur echt voorbij vlogen.

In Madrid aangekomen moesten we dan nog wel overstappen op een andere bus, die ons 3 kwartier later zou droppen in Aranjuez, het stadje waar Dévy en Ilse wonen (2 andere Hogent’ers die zich gewaagd hebben aan het Erasmusavontuur) en waar wij mochten logeren.

Bij Ilse thuis werden er weer heel wat ervaringen uitgewisseld, gegeten en daarna gingen we nog naar een bar waar Spaanse vrienden van Dévy volledig uit hun dak gingen op een geïmproviseerd podium en het publiek helemaal aan het swingen kregen…

Vrijdag trokken we dan voor de eerste keer de grote stad in en we waren direct onder de indruk van de groot(s)heid van Madrid! Het is echt gigantisch! Gelukkig was er de metro die ons overal (bijna) vlekkeloos heen bracht. We zagen de Pza.Mayor, de kathedraal, het Palacio Real (dat was echt super, ik voelde mij direct de koning(in) te rijk:p), de Pza. De España, Don Quijote, zijn maat Sancho Pancha en vadertje Cervantes en daarna trokken we naar het Museo Nacional del Prado, waar we 3 uur rondliepen en nog niet de helft van de werken deftig gezien hebben! Daarna ging het terug naar Aranjuez, waar we deze keer bij Dévy heelijke pizza’s aten en ons bed inkropen.

Zaterdag trokken we iets later naar Madrid, aangezien we eerst samen lekker lang ontbeten hadden en stonden rond 14u in het Museo de Arte Contemporáneo Reina Sofia, waar we tot 19 u (5u!!!) vertoefden! Er was weer gigantisch veel te zien en om te bekomen namen we een pauze in de supersonisch moderne cafetería, die meer weg had van een reusachtige loungebar. Na dit culturele hoogstandje (dat mijn voorkeur wegdraagt tov het Prado, maar wie ben ik om te oordelen over wat het mooist is:p) waagden we ons nog aan wat shoppinguitspattingen, maar lang heeft dit niet geduurd, aangezien onze voeten zowat geamputeerd moesten worden van de pijn:s:p… Weer trokken we met de metro en bus naar Aranjuez, alwaar we weer vredig en uitgeteld in slaap vielen…

Zondag was dan alweer de laatste dag in Aranjuez/Madrid en besloten we om ’s morgens toch ook nog vlug Aranjuez wat beter te verkennen en het loonde de moeite! Aranjuez is de trotse eigenaar van een mooi groot plein, een leuk park en alweer een prachtig koninklijk paleis!
Na deze bezoekjes waren we terug klaar voor de ellenlange busrit. Na een uurtje gereden te hebben, schrokken Valérie en ik plots wakker van Spaans geroep (emotioneel ras, die Spanjaarden) en een klap. Bleek dat er een soort van kettingbotsing was ontstaan door de plots hevige hagel- en sneeuwbui! Het was niet leuk om te zien en ik zat persoonlijk ook al een beetje op mijn ongemak…Toen we na een half uurtje stapvoets verder rijden ook nog een aansnellende ambulance in de gracht zagen schuiven, was de commotie op de bus compleet! Met een bang hart keken we toe hoe we door de stijle bergpassen snelden (die gelukkig nog niet glad lagen!) en we waren dan ook heel opgelucht toen we levend en wel weer voet op Sevillaanse bodem zetten. Na deze helse reis was het weer slapen geblazen om de volgende ochtend weer zo fris als een vis naar de les te gaan

Dit was het weer, de minuten zijn weer voorbij gevlogen en de les Composición y análisis roept (waarin het deze keer Valérie’s beurt is om het beste van zichzelf te geven gedurende een half uur durende presentatie).

Un beso y abrazo,

Lies.

*Appeltjes van Oranje* (be prepared voor een laaaang verslag...)

Kerstboom versieren

Uitzicht vanop een berg in Aracena...

De enige foto die ik kon nemen van de grotten voor de gids me op mijn vingers tikte en zei dat foto's nemen niet toegelaten was... Het is niet bepaald een juweeltje, maar beter dan niets me dunkt:p...

Favoriet speelgoed uitzoeken, hels karwei waarbij je niet over één nacht ijs mag gaan!

Delicious Korean food!

*Sinterklaasexcitement*

De hele uitzet voor Sinterklaas (Jenny was in de waan dat ze de Sint wel kon verleiden met haar roze schoenen...)

Mi-Won en Jenny, eeuwig aan het koken:)...

Hola mis queridos,

Aangezien sommigen onder jullie zich al afvroegen of ik nog leefde en zoja, hoe het komt dat ik op mijn blog nog in zomerkledij loop te paraderen en op facebook al aan het schaatsen ben (of iets dat daarop lijkt), lijkt het me dringend tijd dit multimediaal gegeven nog eens up te daten... Al was het maar om nog eens een paar foto's te showen, want sinds enkele weken geraak ik niet meer op mijn space, dus wie geen toegang heeft tot het onsterfelijke facebook, ziet ook mijn prachtige sfeerbeelden niet...

Hoe het zover is kunnen komen dat ik al in bijna een maand niets meer op mn blog heb gepost, heeft alles te maken met de overdrukke tijden hier in m'n Spaanse hometown: van een weekendje Sara(h)bezoek over een heerlijke Mi-Wonvisite, pyjamadagen en Sinterklaasverrassingen tot een winterse vakantie in Madrid, je kan het zo gek niet bedenken (hoewel, in sommige gevallen wrs wel:p) of het is me hier te beurt gevallen! Het wordt dus een helse huzarenklus om dit alles in een beknopt blogbericht te vervatten...Een opdracht die al van tevoren gedoemd is om te mislukken, dat voel je al van ver aankomen...

Om kort en bondig met het bezoekje van Sara en Sarah te beginnen: het was weer een fijn weekend vol amusement:)! Bedankt dat jullie gekomen zijn, Sara en Sarah, het was leuk om jullie onze Sevillaanse wereld rond te tronen! Hopelijk hebben jullie er plezier aan gehad en genieten jullie alweer terug van de laatste maanden in Granada!

Datzelfde weekend is ook de mama van Jenny, Mi-Won, toegekomen, vergezeld van haar Tsjechische vriend Milan. Zoals jullie al dan niet al weten, is Jenny half-Koreaans en haar mama dus vol Koreaans, dus je kan je al wel voorstellen wat dat geeft als dat aan het koken slaat: heerlijke Koreaanse keuken en zalige gezelligheid! Af en toe leek onze keuken en living echt een soort van Aziatisch restaurant (een beetje fantasie is hierbij wel vereist:p), alwaar er lustig kimshi (Koreaanse look-kool(zo'n zot zalige combinatie van woorden:p)-pepertjesmengeling), gimbab (de Koreaanse sushivariant) en nog iets anders waarvan ik even de naam kwijt ben (een soort Koreaanse empanada) bereid werd. Al dit lekkers aten we dan -al dan niet met stokjes- in onze living en het werden echt zalige en vooral multiculturele avonden. Op een avond spraken we 5 minuten elk onze eigen taal: Koreaans, Tsjechisch, Schots en Vlaams, hilariteit alom! Op die avonden weet je weer hoe zot zalig het is om hier te wonen, leven, studeren en dit allemaal mee te maken...

Cultuur- en natuurmensen als we zijn, was het niet al koken en eten wat de klok sloeg gedurende dit bezoek, maar zijn we ook naar Aracena getrokken, een stadje in 'de bergen', op een uur met de bus van Sevilla. We bezochten er de 'Gruta de las maravillas', één van de mooiste grotten die ik al gezien heb (niet dat ik al zoveel grotten gezien heb in mijn leven, maar bon, ze waren alleszins mooier dan die van Han:p), wandelden door het stadje in het koude herfstweer, voelden ons gezond door de frisse (lees: niet door uitlaatgassen vervuilde zoals in Sevilla) wind, deden aan 'sport' op de fytometer (hoe schrijf je dat in godsnaam?!) in het park en kropen moe maar voldaan de bus weer op rond 17u. 's Avonds gingen we in op de uitnodiging van de Brazilianen (waarover later misschien een woordje meer uitleg, want ik heb die precies nog nooit vernoemd in mijn blog) om bij hen heerlijke pasta carbonara te komen eten en sloten de dag dus in alle gezelligheid af.

En toen was het 6 december, hét weekend van die goedheilige man, hét weekend van overdadig snoepgoed en de kleine 'presentjes'... Zoals het goede ouders betaamt, lag mijn Sinterklaaspostpakket op tijd voor de deur, gevuld met het lekkerste (Belgische) Sinterklaassnoepgoed ever (waardoor eeuwige dank liefste ouders:)!). Aangezien ik vurige fan ben van dit fijne feest, had ik de Schotten op voorhand al wat ingelicht over wat er op die avond gebeuren zou in België, waardoor ook zij helemaal 'into' deze traditie kwamen en zich op 5 december niet konden houden om hun schoen te zetten. We maakten er dus maar direct een echte Sinterklaasavond van, met brieven schrijven, foto's van ons lievelingsspeelgoed uitknippen en eten en drinken vergaren om onze schoen (en Sint en Piet) op te fleuren. Tegen 3u werd het dan echt dringend tijd om te gaan slapen en een half uurtje later sloop ik met mijn kleine cadeautjes naar de living om ze in de schoenen te proppen en tot mijn eigen grote verbazing zag ik dat deze al gevuld waren met lekkers en fijns!! De Schotten (en de Koreaanse mama) waren zo hard fan geworden dat ze ook voor verrassingen haden gezorgd! Toen ik terug ging slapen had ik voor de eerste keer sinds jaren weer de verwachtingsvolle 'buikpijn' van contentement dat dit feest me als kind steeds bezorgde:)... Toen Jenny de volgende morgen op mijn deur klopte met de boodschap: 'Lies, Lies, Sinterklaas (met accent op de i uit te spreken:p) came!', was de pret compleet!

De volgende 2 dagen heb ik samen met Jenny en Duncan pyjamadag gehouden (voor degenen onder ons die dit niet kennen: eerst en vooral: shame on you en ten tweede: dat is wat het lijkt: een dag in je pyjama rondlopen (als je al niet slaapt of in de zetel hangt)) en er hing een heerlijk winters kerstsfeertje in ons appartement. We hebben namelijk in de chino tegenover ons appartement een kerstboompje en andere kerstattributen gekocht, waardoor onze living het toppunt van gezelligheid bereikt heeft (denk ik)...

Dit alles dus om te zeggen dat de winter nu ook in Sevillaland is gearriveerd en tot nu toe al vergezeld werd van bergen gezellige en knusse momenten...Een mens zou voor minder in de Kerstsfeer komen...

Voila, om alles eventjes te laten bezinken (ik kan erin komen dat jullie tijd nodig hebben om deze epistel een plaats te geven in jullie hoofd en leven:p), zal ik mijn Madridverhalen in een volgend verslag schrijven...

Weet dat ik jullie graag zie:).

Lie(f)s.

En hier zijn we weer! Nog niet zo lang geleden, maar er moeten mij eventjes 2 spannende (in mijn wereld dan natuurlijk, dus niet heus) gebeurtenissen van het hart en welk medium is daar beter voor geschikt dan het blogconcept?! Ah, geen enkel, ik dacht het ook!

Dus, "spannend" feit 1:

vorige zaterdag zijn Valérie (ja ik weet het, weeral zij, maar wij hebben nu eenmaal dezelfde leuke (:p) ideeën en voeren die dan ook op hetzelfde moment uit, aangezien met twee nog steeds leuker is dan alleen en dat 'spaanspraten' op den duur ook achterhaald is:p) en ik Córdoba onveilig gaan maken (voor zover 2 doodbrave chicas een onbekende stad die ze met een pietepeuterig plannetje moeten ontdekken onveilig kunnen maken)! Het was weeral ten zeerste de moeite! We gingen per trein en dat kostte ons maar 14 euro (ida y vuelta) en 3 uurtjes (ook ida y vuelta) van onze o zo kostbare tijd, dus dat kon er nog wel af. We hebben er een gezellig terrasje gedaan, van het uitzicht genoten, de Mezquita bezocht (een beetje te duur voor wat het is vind ik persoonlijk...Al ben ik wel blij dat ik het gezien heb, want t blijft toch een bizar fenomeen, een kathedraal in een moskee en de Moorse architectuur is toch steeds weer een juweeltje...), het Cordobaanse (geen idee of dat woord bestaat) Alcázar bezocht (ik ben er nog steeds niet uit welke tuinen ik nu boven welke verkies van beide paleizen...), veel gewandeld en ontzettend genoten van de zon die lustig ons velletje verwarmde en kleurde. Alez kom, ik was weer content!

Dan, "spannend" feit 2:

Vandaag deed ik mijn eerste presentatie volledig in het Spaans en voor een volledig Spaans publiek van een volledig Spaans werk (dat we wel in België al honderd keer hebben uitgemolken...Voor de VETO'ers onder ons: we zien hier Gertje (De Sutter) zijn vak een duzendste keer) en volledig bijgestaan door volledige Spaanse chicas! Zo'n groepswerk heeft nogal wat voeten in de aarde hier... Het begint met honderd weken op voorhand af te spreken welke boeken we gaan gebruiken als referentiewerken (daarvoor moet je hier klaarblijkelijk heel veel samenkomen, want uiteindelijk moet je toch minstens een uur per keer hebben doorgebracht op Facebook of Tuenti (de Spaanse versie), aangezien er toch íemand de boyzzz moet bekritiseren), zo breng je dus enkele weken door in een zaaltje apart in de bibliotheek en na deze vruchtbare tijd van informatie verwerken (in alle opzichten dus), wordt het misschien toch eens tijd om alles in een tekst ofzo te gieten. Aangezien jij Erasmusser bent en je superlieve (maar crazy'e) groepsleden hebt, komt het erop neer dat jij gewoon een beetje afwacht tot ze je weer contacteren om de tekst te verdelen om je stuk wat te kunnen voorbereiden...Als dat dan nog niet gebeurd is 2 dagen voor de presentatie, begin je je toch wat zorgen te maken...Je spreekt opnieuw af en uiteindelijk moet je de avond voor de presentatie verkassen naar de piso van één van de groepsleden om daar verder te werken (wegens sluitingsuur bib overschreden). Je kijkt er vooral naar een Spaanse gestoorde soap (de naam ontsnapt me even, maar het was iets Thuisachtig, aangezien ze allemaal de begintune konden meekwelen), warmt je voeten onder de tafel (jeeeetje, echt iets zalig hier in Sevilla: ze hebben hier ronde tafels in de living (gelijk een normale keukentafel) en daaronder staat een soort van verwarmingsschaal en over die tafel ligt een tafelkleed tot op de grond en dan ga je dus rond de tafel zitten en trek je het tafelkleed naar je toe en dan heb je heerlijk warm:p) en trekt om 23u huiswaarts met een onafgewerkt werk, maar je hebt tenminste toch je eigen stuk om voor te bereiden...Het ergste stuk komt dan de dag zelf...Je moet het naar voorbrengen om 16u, dus je legt de laatste hand aan het werk om 15u en laat het bundelen om 15u30. Dan rest je nog 30 min om samen met je nieuwe Spaanse maatjes ontzettend stressy de powerpoint te oefenen. Om 16u is het dan het uur van de waarheid, leg je bevend en me een rood hoofd en in een hakkelig spaans uit wat nu precies een narración no literaria is en een uurtje later ben je ervan af met een 8 op 10 en 3 gekke Spaanse 'vriendinnen' rijker! Hahaaa, wie doet me dat na:p!

Voila, dat was het weeral:p... O mijn god, ik zie hier net dat het weer een gigaverslag is geworden, het spijt me:s!! Maar echt, eens vertrokken, hou me dan maar eens tegen:s:p... ¡Perdóname!

Heel veel liefs,
Lies.

La semana pasada Bélgica se acercó un poquito...

Schattig wezen;)...

Feest in het Alcázar!

Dubbelfeest in het Alcázar (want deze keer was het onder de koepel om doen)!

Tante Lieve geniet.

La nouvelle Alonso est arrivée (in de Fnac van Sevilla)!

Trappen en bruinen geblazen!

De zon in het Alcázar...

Queridos amigos,

Ik heb precies 46 minuten om de dagen te beschrijven sinds mijn laatste blogverslag verscheen, een onmogelijke opdracht die ik toch dapper ga aannemen, niet wetend hoe het eindigen zal (maar helaas, er brandt al licht door de ramen, hoewel voor ons de wereld....vannacht heeft stilgestaan! ode aan Guus Meeuwis:p)...

Zoals je al in de titel kon lezen (steek voor de mensen die geen Spaans kunnen, het overgrote merendeel van mijn bloglezers wrs:p), is de Belgische wereld de voorbije weken eventjes mijn Sevillaanse cocon binnengetreden...Dit startte met het ongelooflijk bezoek van mijn 2 partners-in-crime-en-zotte-tijden-beleven sinds het 5e middelbaar, Katlijn en An-Katrien en eindigde met een weekendje vriendschap sinds (mijn) mensenheugenis, Lien en Sofie. Ondertussen heb ik ook nog een feeststukje van mn dierbare familie rondgeleid, tante Lieve en (nicht) Lien. Hectische tijden dus, maar het was ten zeerste de moeite waard (waarvan getuige (again) de vele foto's)!
We hebben zowat alles bezocht wat er te bezoeken viel in Sevilla en in het geval van Kat en Ak's bezoek, zowat alle marginale dingen uitgeprobeerd die er uit te proberen vielen (een kleine greep uit onze vakantieplanning: pedalo'en op de Guadalquivir, gocarten in Parque María Luísa, bowlen op de kaduuke "bowlingbaan" in de bar enkele huizen van mijn kot,...). Kortom, het was een onvergetelijke tijd, waarvoor ik hierbij al mijn bezoek wil danken, want ook ik heb ontzettend genoten van het gidsen en vooral van de hopen gezelligheid:)!
Dus, MERCI, Katlijn, An-Katrien, tante Lieve, Lien, Sofie en Lien om de moeite en het geld te nemen om me hier in mijn nieuwe wereldje te komen opzoeken!

Voor de rest moet ik ook volop uit mijn pijp beginnen komen op de univ! De ene paper indienen op de dag dat je de volgende moet beginnen, boeken lezen, groepswerken maken,..., het is niet al vakantie wat de klok slaat hier in Sevilla! Al klaag ik niet, want het blijft toch nog steeds een 'exotisch' kantje hebben.

Bon, ik ga het hierbij laten, voor het weer grandioos uit de hand loopt... Tijd voor mezelf en de steeds nieuwe wendingen in mijn Spaans bestaan!

Heel veel liefs,

Lies.

*Granada*

Nog enkele sfeerbeelden van mama, papa, Stef en Ans' bezoekje...

In Granada:

Salsadansen met één of ander plaatselijke latinlover (die kleiner was dan mij:)!)...

Valérie, Sara en ik.

Geschifte 'versiering'' in het Alhambra!

Tandjes poetsen

Efkes poseren in het Alhambra...

Dag lieverds allemaal!

Eerst en vooral merci voor de lieve reacties op mijn blog die sommigen onder jullie (of jullie allemaal, want ik weet dus absoluut niet wie dit leest en wie niet:p...Wie weet doen jullie wel allemaal alsof om mij te troosten:p...) al gegeven hebben! Het doet deugd te weten dat ik dit niet allemaal voor niets schrijf (er dus vanuitgaande dat jullie dit voor jullie plezier en uit pure interesse lezen;)) en dat jullie geïnteresseerd blijven in mijn Sevillaanse leventje:).

Sinds vorig weekend heb ik er een nieuw favoriete plaatsje bij op deze aardkloot en meer bepaald in dit prachtig stuk Andalucía en het heet Granada. Vrijdag bracht een 3uur durende, maar o zo mooie busrit ons veilig in Granada (wat nog verwonderlijk is, gezien de vele (zware) ongevallen die we onderweg zijn tegengekomen en gezien de rijstijl van sommige buschauffeurs! Onlangs zat ik in de bus op weg naar school en loste de buschauffeur al rijdend op zijn dooie gemakje en sudoku op!), alwaar Sara (een medestudente van VETO Hogent) ons opwachtte. Na een tripje in de gietende regen (die heel het weekend zou aanhouden), hielden we een kleine ladiesnight op Sara's gezellige kot en aten we enkele (gratis!) tapa's in een bar waar iedereen verkleed was voor Halloween (iets dat hier veel meer gevierd wordt dan in België!). Het werd een megagezellige avond waarin vooral veel gebabbeld en gelachen werd!

Zaterdag hebben we de hele stad verkend en ik moet zeggen, ik was ferm onder de indruk! De bergen, de smalle kasseistraatjes en de mooi aangelegde grotere straten, de vele gezellige pleintjes, de mooie kathedraal, alles maakt Granada tot een supergezellig Andalusisch stadje! De invloeden van de Moren en de Marokkaanse cultuur is er nog veel meer voelbaar dan in Sevilla. We zijn dan ook een mierzoete muntthee gaan drinken in een echte tetería (ik weet het, het is geen woord:p). Sara troonde ons ook mee naar een mirador, een uitkijkpunt van waar je over heel Granada kon kijken, impressionant! Voor de rest hebben we veel rondgedwaald door de stad, prullen gekocht, foto's getrokken (vanwaar getuige de miljarden foto's op mijn space en facebook:s:p) en tapa's gegeten. 's Avonds waren we uitgenodigd op Sarah's (een andere medestudente van Hogent) kot om tapa's en spaghetti te komen eten en dat was heerlijk! Na een paar pogingen om nog uit te gaan, zijn we terug op Sara's kot in ons zalige bedje beland.

Zondag hebben Eline en ik voor (Spaans) dag en dauw het Alhambra bezocht en dat was ook ontzettend impressionant en mooi en fantastisch en gigantisch en prachtig, ... Echt, ik wist niet waar eerst kijken!...Ik wist ook echt niet dat het zooo groot was, ik kon er gemakkelijk nog enkele uren meer rondgelopen hebben! Na dit overweldigende bezoek bracht een minibusje ons terug naar Granadacentrum, waar we met Sara en haar ouders de laatste gratis tapa's binnenspeelden. Om half 5 namen we de bus terug naar Sevilla. Terwijl we door het prachtig landschap reden(we zagen de Sierra Nevada meer nevada dan ooit tevoren en de zon die onderging achter de heuvels, begroeid met duizenden olijfbomen), steeg de temperatuur een 5tal graden, zodat we in Sevilla aangekomen zonder muts op of koude rillingen naar ons kot konden stappen.

Voila, ik ga het hierbij houden, zodat mijn schrijfambitie niet weer buiten proportie treed (en jullie aandacht niet té veel op de proef wordt gesteld). Ik hoop jullie met dit verslagje nog maar eens te overtuigen van de mooi-en tofheid van Andalucía, het slaagt er alleszins in mij nog elke dag te verbazen...

Sara(h)'s: bedankt voor jullie gastvrijheid:)! Ik hoop dat we dit weekend kunnen evenaren als jullie naar Sevilla afzakken:)!

Katlijn en An-Katrien, nog 2x slapen en dan...:)! Ik kijk ernaar uit:)!

Mama, papa, Ans en Stef, ik had geen tijd en plaats meer om het te vermelden, maar ik heb uiteraard ook genoten van jullie bezoekje hier! Jammer dat jullie pech hadden met zoveel dingen, maar al bij al had dat ook zijn charme;).

Sanne en Liesbeth, kom alsjeblieft eens uit jullie kot, laat jullie niet afschrikken door de reisomslachtigheid en breng ons een bezoekje in Sevilla:)!

Alle andere Erasmussers in andere Spaanse steden: pas maar op, want Valérie en ik hebben een 'to visit'lijst gemaakt en dat laat bijna geen enkele Spaanse stad bespaard:p... Wees gewaarschuwd!

Hou jullie haaks allemaal!

Un besito,
Lies.