Mi-Won en Jenny, eeuwig aan het koken:)...
Hola mis queridos,
Aangezien sommigen onder jullie zich al afvroegen of ik nog leefde en zoja, hoe het komt dat ik op mijn blog nog in zomerkledij loop te paraderen en op facebook al aan het schaatsen ben (of iets dat daarop lijkt), lijkt het me dringend tijd dit multimediaal gegeven nog eens up te daten... Al was het maar om nog eens een paar foto's te showen, want sinds enkele weken geraak ik niet meer op mijn space, dus wie geen toegang heeft tot het onsterfelijke facebook, ziet ook mijn prachtige sfeerbeelden niet...
Hoe het zover is kunnen komen dat ik al in bijna een maand niets meer op mn blog heb gepost, heeft alles te maken met de overdrukke tijden hier in m'n Spaanse hometown: van een weekendje Sara(h)bezoek over een heerlijke Mi-Wonvisite, pyjamadagen en Sinterklaasverrassingen tot een winterse vakantie in Madrid, je kan het zo gek niet bedenken (hoewel, in sommige gevallen wrs wel:p) of het is me hier te beurt gevallen! Het wordt dus een helse huzarenklus om dit alles in een beknopt blogbericht te vervatten...Een opdracht die al van tevoren gedoemd is om te mislukken, dat voel je al van ver aankomen...
Om kort en bondig met het bezoekje van Sara en Sarah te beginnen: het was weer een fijn weekend vol amusement:)! Bedankt dat jullie gekomen zijn, Sara en Sarah, het was leuk om jullie onze Sevillaanse wereld rond te tronen! Hopelijk hebben jullie er plezier aan gehad en genieten jullie alweer terug van de laatste maanden in Granada!
Datzelfde weekend is ook de mama van Jenny, Mi-Won, toegekomen, vergezeld van haar Tsjechische vriend Milan. Zoals jullie al dan niet al weten, is Jenny half-Koreaans en haar mama dus vol Koreaans, dus je kan je al wel voorstellen wat dat geeft als dat aan het koken slaat: heerlijke Koreaanse keuken en zalige gezelligheid! Af en toe leek onze keuken en living echt een soort van Aziatisch restaurant (een beetje fantasie is hierbij wel vereist:p), alwaar er lustig kimshi (Koreaanse look-kool(zo'n zot zalige combinatie van woorden:p)-pepertjesmengeling), gimbab (de Koreaanse sushivariant) en nog iets anders waarvan ik even de naam kwijt ben (een soort Koreaanse empanada) bereid werd. Al dit lekkers aten we dan -al dan niet met stokjes- in onze living en het werden echt zalige en vooral multiculturele avonden. Op een avond spraken we 5 minuten elk onze eigen taal: Koreaans, Tsjechisch, Schots en Vlaams, hilariteit alom! Op die avonden weet je weer hoe zot zalig het is om hier te wonen, leven, studeren en dit allemaal mee te maken...
Cultuur- en natuurmensen als we zijn, was het niet al koken en eten wat de klok sloeg gedurende dit bezoek, maar zijn we ook naar Aracena getrokken, een stadje in 'de bergen', op een uur met de bus van Sevilla. We bezochten er de 'Gruta de las maravillas', één van de mooiste grotten die ik al gezien heb (niet dat ik al zoveel grotten gezien heb in mijn leven, maar bon, ze waren alleszins mooier dan die van Han:p), wandelden door het stadje in het koude herfstweer, voelden ons gezond door de frisse (lees: niet door uitlaatgassen vervuilde zoals in Sevilla) wind, deden aan 'sport' op de fytometer (hoe schrijf je dat in godsnaam?!) in het park en kropen moe maar voldaan de bus weer op rond 17u. 's Avonds gingen we in op de uitnodiging van de Brazilianen (waarover later misschien een woordje meer uitleg, want ik heb die precies nog nooit vernoemd in mijn blog) om bij hen heerlijke pasta carbonara te komen eten en sloten de dag dus in alle gezelligheid af.
En toen was het 6 december, hét weekend van die goedheilige man, hét weekend van overdadig snoepgoed en de kleine 'presentjes'... Zoals het goede ouders betaamt, lag mijn Sinterklaaspostpakket op tijd voor de deur, gevuld met het lekkerste (Belgische) Sinterklaassnoepgoed ever (waardoor eeuwige dank liefste ouders:)!). Aangezien ik vurige fan ben van dit fijne feest, had ik de Schotten op voorhand al wat ingelicht over wat er op die avond gebeuren zou in België, waardoor ook zij helemaal 'into' deze traditie kwamen en zich op 5 december niet konden houden om hun schoen te zetten. We maakten er dus maar direct een echte Sinterklaasavond van, met brieven schrijven, foto's van ons lievelingsspeelgoed uitknippen en eten en drinken vergaren om onze schoen (en Sint en Piet) op te fleuren. Tegen 3u werd het dan echt dringend tijd om te gaan slapen en een half uurtje later sloop ik met mijn kleine cadeautjes naar de living om ze in de schoenen te proppen en tot mijn eigen grote verbazing zag ik dat deze al gevuld waren met lekkers en fijns!! De Schotten (en de Koreaanse mama) waren zo hard fan geworden dat ze ook voor verrassingen haden gezorgd! Toen ik terug ging slapen had ik voor de eerste keer sinds jaren weer de verwachtingsvolle 'buikpijn' van contentement dat dit feest me als kind steeds bezorgde:)... Toen Jenny de volgende morgen op mijn deur klopte met de boodschap: 'Lies, Lies, Sinterklaas (met accent op de i uit te spreken:p) came!', was de pret compleet!
De volgende 2 dagen heb ik samen met Jenny en Duncan pyjamadag gehouden (voor degenen onder ons die dit niet kennen: eerst en vooral: shame on you en ten tweede: dat is wat het lijkt: een dag in je pyjama rondlopen (als je al niet slaapt of in de zetel hangt)) en er hing een heerlijk winters kerstsfeertje in ons appartement. We hebben namelijk in de chino tegenover ons appartement een kerstboompje en andere kerstattributen gekocht, waardoor onze living het toppunt van gezelligheid bereikt heeft (denk ik)...
Dit alles dus om te zeggen dat de winter nu ook in Sevillaland is gearriveerd en tot nu toe al vergezeld werd van bergen gezellige en knusse momenten...Een mens zou voor minder in de Kerstsfeer komen...
Voila, om alles eventjes te laten bezinken (ik kan erin komen dat jullie tijd nodig hebben om deze epistel een plaats te geven in jullie hoofd en leven:p), zal ik mijn Madridverhalen in een volgend verslag schrijven...
Weet dat ik jullie graag zie:).
Lie(f)s.
