Spanking Sancho Panza en zijn ezel...
Bellen blazen (m'n Sinterklaascadeau van Jenny) in een park.
Uitzicht over Madrid
Palacio Real de Madrid
Pin Speed, het hilarischte bandje ever!Owkeej, hopelijk zijn jullie allemaal heet en gereed, want ik ben hier weer met een nieuwe lading literaire verwennerij van Sevillaanse makelei! Deze keer wil ik mijn avonturen in Madrid uit de doeken doen en jullie wie weet nog wat verblijden met wat uitweidingen…
Vorige donderdag zijn Valérie en ik ’s morgens om 10u met de Socibus naar Madrid vertrokken. Ik was op voorhand een beetje bang van de helse busrit (6u!), maar de Socibussen bleken heel comfortabel te zijn met zowat een balzaal aan ruimte voor je voeten (wat ook wel een nadeel was, want zo konden Valérie en ik niet meer aan de voetensteunen met onze dwergenbenen:p…), zetels die je heel plat kon leggen, toilet aan boord, oortjes om naar de radio te luisteren voor elke reiziger, allez, comfort alom, we mochten niet klagen… Daarbij kwam nog dat de bus een tussentop hield na 3 uur en meestal door prachtig landschap reed (we moesten zelf door een soort bergpas!) zodat de 6 uur echt voorbij vlogen.
In Madrid aangekomen moesten we dan nog wel overstappen op een andere bus, die ons 3 kwartier later zou droppen in Aranjuez, het stadje waar Dévy en Ilse wonen (2 andere Hogent’ers die zich gewaagd hebben aan het Erasmusavontuur) en waar wij mochten logeren.
Bij Ilse thuis werden er weer heel wat ervaringen uitgewisseld, gegeten en daarna gingen we nog naar een bar waar Spaanse vrienden van Dévy volledig uit hun dak gingen op een geïmproviseerd podium en het publiek helemaal aan het swingen kregen…
Vrijdag trokken we dan voor de eerste keer de grote stad in en we waren direct onder de indruk van de groot(s)heid van Madrid! Het is echt gigantisch! Gelukkig was er de metro die ons overal (bijna) vlekkeloos heen bracht. We zagen de Pza.Mayor, de kathedraal, het Palacio Real (dat was echt super, ik voelde mij direct de koning(in) te rijk:p), de Pza. De España, Don Quijote, zijn maat Sancho Pancha en vadertje Cervantes en daarna trokken we naar het Museo Nacional del Prado, waar we 3 uur rondliepen en nog niet de helft van de werken deftig gezien hebben! Daarna ging het terug naar Aranjuez, waar we deze keer bij Dévy heelijke pizza’s aten en ons bed inkropen.
Zaterdag trokken we iets later naar Madrid, aangezien we eerst samen lekker lang ontbeten hadden en stonden rond 14u in het Museo de Arte Contemporáneo Reina Sofia, waar we tot 19 u (5u!!!) vertoefden! Er was weer gigantisch veel te zien en om te bekomen namen we een pauze in de supersonisch moderne cafetería, die meer weg had van een reusachtige loungebar. Na dit culturele hoogstandje (dat mijn voorkeur wegdraagt tov het Prado, maar wie ben ik om te oordelen over wat het mooist is:p) waagden we ons nog aan wat shoppinguitspattingen, maar lang heeft dit niet geduurd, aangezien onze voeten zowat geamputeerd moesten worden van de pijn:s:p… Weer trokken we met de metro en bus naar Aranjuez, alwaar we weer vredig en uitgeteld in slaap vielen…
Zondag was dan alweer de laatste dag in Aranjuez/Madrid en besloten we om ’s morgens toch ook nog vlug Aranjuez wat beter te verkennen en het loonde de moeite! Aranjuez is de trotse eigenaar van een mooi groot plein, een leuk park en alweer een prachtig koninklijk paleis!
Na deze bezoekjes waren we terug klaar voor de ellenlange busrit. Na een uurtje gereden te hebben, schrokken Valérie en ik plots wakker van Spaans geroep (emotioneel ras, die Spanjaarden) en een klap. Bleek dat er een soort van kettingbotsing was ontstaan door de plots hevige hagel- en sneeuwbui! Het was niet leuk om te zien en ik zat persoonlijk ook al een beetje op mijn ongemak…Toen we na een half uurtje stapvoets verder rijden ook nog een aansnellende ambulance in de gracht zagen schuiven, was de commotie op de bus compleet! Met een bang hart keken we toe hoe we door de stijle bergpassen snelden (die gelukkig nog niet glad lagen!) en we waren dan ook heel opgelucht toen we levend en wel weer voet op Sevillaanse bodem zetten. Na deze helse reis was het weer slapen geblazen om de volgende ochtend weer zo fris als een vis naar de les te gaan
Dit was het weer, de minuten zijn weer voorbij gevlogen en de les Composición y análisis roept (waarin het deze keer Valérie’s beurt is om het beste van zichzelf te geven gedurende een half uur durende presentatie).
Un beso y abrazo,
Lies.
Vorige donderdag zijn Valérie en ik ’s morgens om 10u met de Socibus naar Madrid vertrokken. Ik was op voorhand een beetje bang van de helse busrit (6u!), maar de Socibussen bleken heel comfortabel te zijn met zowat een balzaal aan ruimte voor je voeten (wat ook wel een nadeel was, want zo konden Valérie en ik niet meer aan de voetensteunen met onze dwergenbenen:p…), zetels die je heel plat kon leggen, toilet aan boord, oortjes om naar de radio te luisteren voor elke reiziger, allez, comfort alom, we mochten niet klagen… Daarbij kwam nog dat de bus een tussentop hield na 3 uur en meestal door prachtig landschap reed (we moesten zelf door een soort bergpas!) zodat de 6 uur echt voorbij vlogen.
In Madrid aangekomen moesten we dan nog wel overstappen op een andere bus, die ons 3 kwartier later zou droppen in Aranjuez, het stadje waar Dévy en Ilse wonen (2 andere Hogent’ers die zich gewaagd hebben aan het Erasmusavontuur) en waar wij mochten logeren.
Bij Ilse thuis werden er weer heel wat ervaringen uitgewisseld, gegeten en daarna gingen we nog naar een bar waar Spaanse vrienden van Dévy volledig uit hun dak gingen op een geïmproviseerd podium en het publiek helemaal aan het swingen kregen…
Vrijdag trokken we dan voor de eerste keer de grote stad in en we waren direct onder de indruk van de groot(s)heid van Madrid! Het is echt gigantisch! Gelukkig was er de metro die ons overal (bijna) vlekkeloos heen bracht. We zagen de Pza.Mayor, de kathedraal, het Palacio Real (dat was echt super, ik voelde mij direct de koning(in) te rijk:p), de Pza. De España, Don Quijote, zijn maat Sancho Pancha en vadertje Cervantes en daarna trokken we naar het Museo Nacional del Prado, waar we 3 uur rondliepen en nog niet de helft van de werken deftig gezien hebben! Daarna ging het terug naar Aranjuez, waar we deze keer bij Dévy heelijke pizza’s aten en ons bed inkropen.
Zaterdag trokken we iets later naar Madrid, aangezien we eerst samen lekker lang ontbeten hadden en stonden rond 14u in het Museo de Arte Contemporáneo Reina Sofia, waar we tot 19 u (5u!!!) vertoefden! Er was weer gigantisch veel te zien en om te bekomen namen we een pauze in de supersonisch moderne cafetería, die meer weg had van een reusachtige loungebar. Na dit culturele hoogstandje (dat mijn voorkeur wegdraagt tov het Prado, maar wie ben ik om te oordelen over wat het mooist is:p) waagden we ons nog aan wat shoppinguitspattingen, maar lang heeft dit niet geduurd, aangezien onze voeten zowat geamputeerd moesten worden van de pijn:s:p… Weer trokken we met de metro en bus naar Aranjuez, alwaar we weer vredig en uitgeteld in slaap vielen…
Zondag was dan alweer de laatste dag in Aranjuez/Madrid en besloten we om ’s morgens toch ook nog vlug Aranjuez wat beter te verkennen en het loonde de moeite! Aranjuez is de trotse eigenaar van een mooi groot plein, een leuk park en alweer een prachtig koninklijk paleis!
Na deze bezoekjes waren we terug klaar voor de ellenlange busrit. Na een uurtje gereden te hebben, schrokken Valérie en ik plots wakker van Spaans geroep (emotioneel ras, die Spanjaarden) en een klap. Bleek dat er een soort van kettingbotsing was ontstaan door de plots hevige hagel- en sneeuwbui! Het was niet leuk om te zien en ik zat persoonlijk ook al een beetje op mijn ongemak…Toen we na een half uurtje stapvoets verder rijden ook nog een aansnellende ambulance in de gracht zagen schuiven, was de commotie op de bus compleet! Met een bang hart keken we toe hoe we door de stijle bergpassen snelden (die gelukkig nog niet glad lagen!) en we waren dan ook heel opgelucht toen we levend en wel weer voet op Sevillaanse bodem zetten. Na deze helse reis was het weer slapen geblazen om de volgende ochtend weer zo fris als een vis naar de les te gaan
Dit was het weer, de minuten zijn weer voorbij gevlogen en de les Composición y análisis roept (waarin het deze keer Valérie’s beurt is om het beste van zichzelf te geven gedurende een half uur durende presentatie).
Un beso y abrazo,
Lies.
1 opmerking:
Fantastisch om dit allemaal te lezen. Ik waan me zowaar in Spanje...:-)
x
doe zo voort!
Een reactie posten