*Chili con sherry*

Dag luitjes (de contradictie van de eeuw, want als er iemand lui is (geworden) dan ben ik het wel!),

Hoe gaat het daar nog met jullie in Belgenland? Enig nieuws onder de zon/regen? Hier niet en dat is nu voor één keer de reden waarom ik dit blogverslag schrijf... Het zit namelijk zo: naar Belgische normen zou ik nu al maanden druk aan het studeren moeten zijn, zwoegend en stressend op sylabussen van een "onskookboek"caliber, maar als ik daarentegen de Spaanse (en dan vooral de Erasmus-)trend zou volgen, zou ik nog eeuwen op mijn gemak dansjes moeten placeren en feestjes moeten afschuimen alvorens de dag voor het examen misschien eens de boeken open te slaan... U kunt zich al voorstellen, m'n beste lezer, dat dit mijn behoorlijk autistische hoofd volledig in de war brengt... Enerzijds word ik zenuwachtig van de opkomende stress omdat ik nog niet bepaald zot geleerd heb en ik nog duizendenéén dingen te doen heb (van papers schrijven over naar de les gaan tot examens leren), maar niet weet waar eerst te beginnen en anderzijds denk ik na 10 bladzijden geleerd te hebben ook dat ik alweer uiterst productief geweest ben en dat dat wel weer genoeg afgezien is voor die dag... Ik weet het, u zult me nu haten en mij verwijten dat het hier louter om een luxeprobleem gaat, meer nog, dat er zich een probleem stelt dat eigenlijk geen probleem is, maar toch maakt het me bijzonder onrustig! Daar komt nog eens bij dat het hier mijn laatste 3 weken zijn en dat ik het gevoel heb deze optimaal te moeten benutten, maar dat gaat dan weer niet en enzovoortenzoverder...

Dus wat krijg je dan na verloop van tijd: een blogverslag dat het lezen niet waard is... Maar geeft u toe, wat moet u anders met die vele pauze's aan...

Voor de rest zijn er, zoals ik jullie al waarschuwde in het begin van dit 'verslag', geen vermeldenswaardige dingen gebeurd... Het enige spannende feit zou nog kunnen zijn dat ik een nieuwe kotgenote heb (deze keer van Zwitserse afkomst), die me wat kaasfondue kon voorschotelen, wat geld kon doorstorten of gewoon zo zat als een zwitser kon voeren, ware het niet dat ze geen minuut thuis is en ik haar dus nog maar één keer gezien heb... Dan heb je nog het feit dat ik een paper moet schrijven over Chili en maar niet genoeg opzienbarende feiten vind om mijn verhaal net iets pikanter mee te maken, dat ik ongeveer elke avond een sherry'tje drink omdat dat fancy is en ik niets anders te doen heb (maar wees gerust, ook omdat ik het vooral ontzettend lekker vind) en dat Facebook ondertussen echt al een deel van mijn leven is geworden, hoezeer ik dat ook betreur, maar dat is uiteindelijk ook allemaal niet het vernoemen waard (al komt dit besef jammer genoeg net te laat, want ik ga echt niet al die zinnen liggen uitwissen, dan slaat het hier helemaal op niets meer)...

Maar bon, het moet niet altijd leute en plezier zijn in deze verslagen, dat steekt op de lange duur ook maar tegen om te lezen en uiteindelijk zijn jullie nu diep in jullie zelve ontzettend blij dat ik ondanks op Erasmus ook maar gewoon de saaie examenwatertjes doorvaar;), is het niet (ware het niet dat ik hier nog steeds tussen de palmbomen en in de mooiste stad van Europa vertoef)?

Bon, sloebers, ik heb genoeg van jullie tijd verdaan (en van de mijne), Allende roept, de sherry staat klaar en ik heb 5 uur pauze genomen, tijd om er weer in te vliegen me dunkt!

Succes!

Liefs,

Lies.

PS. Neemt u dit blogverslag aub niet serieus (indien u dat al mocht overwegen)! Ik heb hier nog steeds de tijd van mijn leven, maar vond geen positieve adjectieven meer die de andere konden overtreffen en ben bijgevolg maar overgestapt naar de negatieve kant...